سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی سازه، زلزله و ژئوتکنیک

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

علیرضا میرزاگل تبار – استادیار دانشکده مهندسی عمران – دانشگاه صنعتی نوشیروانی بابل
اردوان الیاسی – کارشناس ارشد مهندسی عمران گرایش سازه
علی ناصری – دانشجوی کارشناسی ارشد مهندسی عمران گرایش سازه

چکیده:

همواره ساخت سازه های ایمن در برابر زلزله جز یکی از مهمترین عواملی می باشد که باعث کاهش خسارات جانی و مالی بسیاری در هنگام وقوع زلزله می گردد. یکی از خطراتی که سازه ها را در برابر زلزله تهدید می کند برخورد ساختمانهای مجاور به یکدیگر در حین زلزله می باشد که درسالهای گذشته باعث خسارات های بسیاری گردیده است .ضربه دو ساختمان به هم در زلزله های شدید و به علت ارتعاشات غیرهم فاز دو سازهمجاور رخ می دهد. یکی از روش های کاهش اثر ضربه استفاده از میراگرها است. در این مقاله با مدلسازی ۹ حالت قرارگیری قابهای فولادی در کنارهم (جهت رسیدن به گسترهای از نسبت دورهتناوبها) و همچنین با انتخاب پارامترهای بهینه برای میراگرها در فاصله پیشنهادی ارائه شدهتوسط آییننامه استاندارد ۲۸۰۰ ایران برای ساختمانهای مجاور هم با نسبت دورهتناوبهای مختلف و تحت ۱۰ رکورد مقیاس شده (PGA=٠.٣۵ جهت کاهش پاسخ لرزهای و همچنین ازبین بردن اثرات ضربه به مقایسه عملکردی میراگرهای ویسکوالاستیک، ویسکوز و میراگر اصطکاکی می پردازیم.