سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: سومین کنفرانس بین المللی حوادث رانندگی و جاده ای

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

میلاد زمانی فر – کارشناس ارشد مهندسی برنامه ریزی حمل و نقل، مدیر روسازی شرکت دانش آورا

چکیده:

روش پخش ماسه برای اندازهگیری بافت درشت روسازی از کاربرد زیادی برای محاسبه مقاومت لغزندگی رویه راه برخوردار است. در آسفالت های ماستیکی سنگدانه ای به دلیل میانتهی بودن محدوده دانه بندی و درصد بالای درشت دانه، عمق بافت نهایی بیشتر از آسفالت های رایج است که این فاکتور تاثیر قابل توجهی در رفتار ایمنی جاده به مثابه افزایش درگیری تایر خودرو و سطح جاده، زهکشی آبماند های سطحی رویه خیس، حذف پدیده پاشش آب، وضوح خط کشی راه و کاهش انعکاس نور گلر در شب، دارد. در این مقاله با بررسی سطوح انجام شده با آسفالت ماستیکی سنگدانه ای میزان عمق بافت متوسط از میانگین مقادیر بدست آمده تعیین گردید و با عمق بافت متوسط بتن آسفالتی مقایسه شد که در نهایت با در نظرگیری عدد حاصله و تاثیر این مقادیر در ضریب ایمنی جاده، رفتار ایمنی سطح با دو تیپ آسفالتی مقایسه گردید. تحلیل نتایج نشان می دهد آسفالت ماستیکی سنگدانه ای به جهت عمق بافت بیشتر و زهکشی سطحی رویه از عملکرد مناسب تری به لحاظ ایمنی، نسبت به بتن آسفالتی بر خوردار است.