سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: کنفرانس بین المللی انسان، معماری، عمران و شهر

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

حمیدرضا صارمی – استادیار دانشگاه تربیت مدرس
محمد هادیان پور – پژوهشگر دوره دکتری دانشگاه تربیت مدرس
زهره محمدی – دانشجوی کارشناسی ارشد واحد بروجرد

چکیده:

هنر گره چینی از هنرهای سنتی ایرانی اسلامی است که به اشکال گوناگون گره چینی آجر، چوب، کاشی و… در تزئینات مورد استفاده قرار گرفته شده است. چگونه می توان با تطابق روش های خاص گره سازی در دوره های مختلف تاریخی با الهام از قوانینی هندسی برای خلق آثار منحصر به فرد در طراحی و نماسازی معماری معاصر به عنوان الگو استفاده نمود. بهره گیری از این هنر برای تحقق بخشیدن به کیفیت معنوی بنا می باشد و همچون پلی ساحت قدسی و قلمرو انسانی را به هم پیوند می دهد. در این رشته هنری، معمار با استفاده از اعداد و ارقام دست به خلق انواع گره می زند و ساختاری از نقوش هندسی را ایجاد می کند. هندسه تزیین های اسلامی چیزی فراتر از هندسه اقلیدسی است که تنها به بررسی اشکال کلاسیک می پردازد. برای اثبات این ادعا، گره ها از یک سو به دلیل تنوع، کثرت، پیچیدگی، آهنگ، توازن و استفاده ازانواع نقوش هندسی و از سوی دیگر به دلیل مطالعات وسیعی که از سوی صاحب نظران در این زمینه ارائه شده، انتخاب گردیده اند . یکی از عقایدی که در نقوش میتوان به وضوح یافت، اعتقاد وحدت وجود به عنوان یکی از بحث انگیزترین عقاید فلسفه در شرق است. در این مقاله مطالب ارائه شده از طریق روش تحلیلی توصیفی بر اساس مطالعات کتابخانه ای و برداشت میدانی انجام گرفته است و به مقایسه تطبیقی گره چینی بین دو دوره صفویه و قاجاریه نمونه های موردی مسجد جامع اصفهان و شاه عبدالعظیم پرداخته شده است.