سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

شهرزاد خسروی نژاد – کارشناس ارشد برنامه ریزی آموزشی
سمیه موسوی زاده – کارشناس ارشد برنامه ریزی آموزشی
فاطمه رجب قورچی – کارشناس ارشد برنامه ریزی آموزشی

چکیده:

هدف پژوهش حاضر، مقایسه تأثیر استفاده از روشهای نوین تدریس و روشهای سنتی (سخنرانی ) بر پیشرفت تحصیلی ۱۳۸۹ است. – دانش آموزان مقطع متوسطه شهرستان اندیمشک از دیدگاه دبیران دبیرستان های دخترانه در سال تحصیلی ۹۰ روش پژوهش توصیفی و از نوع پیمایشی است. جامعه آماری شامل ۲۱۱ نفر دبیر بوده که نمونه ای به حجم ۱۳۶ نفر از بین ۱۱ دبیرستان انتخاب شده است. در این پژوهش از روش نمونه گیری تصادفی چندمرحله ای استفاده شده است . ابزار جمع آوری اطلاعات پرسشنامه محقق ساخته ای است که شامل ۲۲ سؤال بسته پاسخ می باشد. میزان پایایی پرسش نامه بر اساس ۰ تعیین شده است و برای روایی پرسش نامه از نظر ۱۰ نفر از متخصصین این رشته استفاده شده / ضریب آلفای کرونباخ ۷۸ است. برای تجزیه و تحلیل داده ها از شاخصهای آمار توصیفی و برای آزمون معنی دار بودن فرضیات پژوهش به تناسب نوع فرضیه از آزمون خی دو استفاده شده است. با توجه به داده های آماری و نتایج بدست آمده تحقیق حاضر حاکی از آن است که روش های نوین نسبت به روش های سنتی تاثیر بیشتری بر یادگیری دارند.