سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: نخستین همایش ملی دستاوردهای جدید علمی در توسعه ورزش و تربیت بدنی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

مجید سلیمانی – عضو هیات علمی گروه تربی بدنیت دانشگاه آزاد اسلامی واحد ملایر، گروه تر
سیروس احمدی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان، گروه تربیت بدنی، همدان، ایران
آزاده سیدعالی نژاد –

چکیده:

انگیزش پیشرفت یاپیشرفت گرایی به تمایل فرد با برخورداری از تسلط یا مبارزه طلبی برای رسیدن به یک موقعیت بهتر )کسب مهارت، رفع مشکل، پاداش، برتری جویی( گفته می شود. هدف از این تحقیق عبارت است ازمقایسه انگیزش پیشرفت و خرده مقیاس های آن شامل رقابت جویی، پیروزی گرایی و هدف گرایی در بازیکنان لیگ برتر و دسته اول فوتبال ایران. جامعه آماری تحقیق ۱۵۰۵ نفر بودند که از این تعداد ۱۵۷ نفر از بازیکنان لیگ برتر با میانگین سنی ۴/۱±۲۵/۴۶ سال و ۱۳۷ نفر از بازیکنان دسته اول با میانگین سنی ۳/۹±۲۳/۹۵ سال به صورت نمونه گیری تصادفی طبقه ای به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند . ابزار اندازه گیری تحقیق پرسشنامه ورزش گرایی گیل ) ۱۵۶۸ ( بودکه بهرام و همکاران ) ۱۷۶۱ ( آن را هنجاریابی کردند . برای آزمون فرض طبیعی بودن داده ها از آزمون کولموگروف اسمیرنوف استفاده شد و نتایج نشان داد داده ها به طور طبیعی توزیع نشده اند ، لذا برای آزمون فرضیه ها از آزمون ناپارامتری من ویتنی در سطح a=0/05استفاده شد . نتایج نشان داد بین رقابت جویی بازیکنان لیگ برتر و دسته اول فوتبال ایران تفاوت معنی دار آماری وجود ندارد اما بین هدف گرایی ، پیروزی گرایی و انگیزش پیشرفت در دو گروه تفاوت معنی دار آماری ملاحظه گردید. به عبارت دیگر می توان گفت پیروزی گرایی، هدف گرایی و انگیزش پیشرفت بازیکنان لیگ برتر در ومقایسه با بازیکنان دسته اول در سطح اطمینان ۵۰ % بیشتر است