سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: چهاردهمین کنگره ملی مهندسی شیمی ایران

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

غزال فدائیان – دانشجوی کارشناسی ارشد
سیدعباس شجاع الساداتی – استاد گروه بیوتکنولوژی، دانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس
حسن کوچک زاده – دانشجوی دکترای تخصصی، دانشکده مهندسی شیمی، دانشگاه تربیت مدرس

چکیده:

در میان سامانه های دارورسانی، نانوذرات پروتئینی به دلیل خصوصیات منحصر به فردشان از جمله زیست تخریب پذیری و زیست سازگاری، توجه بیشتری را به خود جلب کرده اند.در این پژوهش نانوذرات آلبومینی حاوی داروی ۵-فلوئورویوراسیل تهیه و سپس جهت رسانش هدفمند دارو،پادتن تک دودمانی علیه HER2 با استفاده از دو پیوند دهنده ی عرضی پلی اتیلن گلیکول )پگ( و SPDP به سطح نانوذرات متصل شد. نانوذرات تولید شده با بکارگیری پلی اتیلن گلیکول و SPDP به ترتیب دارای اندازه های ۱۵۱ و ۲۱۱ نانومترپتانسیل زتای ۲۲/۴-و۲۸-میلی ولت وPDI کوچکتر از۰/۰۶ بودند. همچنین نتایج اولیه بررسی های الایزا ۱ و فلوسیتومتری ۲ بیانگر اتصال مؤثرتر پادتن با استفاده از پگ در مقایسه با SPDP می باشد نتایج رهایش تجمعی داروی ۵-فلورویوراسیل در محیط برون تنی از نانوذرات پگیله و پوشیده شده با پادتن بیانگر سرعت بالای رهایش در ابتدا بواسطه دارو ی جذب شده بر روی سطح نانوذره می باشد. اما بدلیل پوشش سطحی نانوذرات پگیله شده هدفمند و اضافه شدن پادتن، سرعت رهایش دارو در این نانوذرات کاهش می یابد بطوریکه رهایش کامل دارو در طول ۴۲ ساعت از نانوذرات پگیله نشده صورت گرفته است، در حالیکه در این مدت ۲۱ % دارو از نانوذرات پگیله شده رها شده اند