مقاله مقایسه نسبت قدرت عضلانی و دامنه حرکتی چرخش داخلی به خارجی مفصل شانه هندبالیست های نخبه آسیب دیده و سالم که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در ۱۳۹۲ در پژوهش در علوم توانبخشی از صفحه ۱۲۳۲ تا ۱۲۴۳ منتشر شده است.
نام: مقایسه نسبت قدرت عضلانی و دامنه حرکتی چرخش داخلی به خارجی مفصل شانه هندبالیست های نخبه آسیب دیده و سالم
این مقاله دارای ۱۲ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله هندبال
مقاله قدرت عضلانی
مقاله دامنه حرکتی
مقاله آسیب مفصل شانه
مقاله هندبالیست نخبه

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: سعادتیان ابوذر
جناب آقای / سرکار خانم: صاحب الزمانی منصور
جناب آقای / سرکار خانم: محمدی پور فریبرز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: مفصل شانه یکی از آسیب پذیرترین مفاصل بدن در ورزشکاران هندبال است. تکرار زیاد حرکات پرتابی می تواند باعث تغییر تعادل قدرت عضلانی و دامنه حرکتی شانه ورزشکاران می شود. با توجه اینکه تعادل قدرت و دامنه حرکتی در پیشگیری از آسیب های شانه اهمیت دارد. بنابراین، هدف از انجام این تحقیق مقایسه نسبت قدرت عضلانی و دامنه حرکتی چرخش داخلی به خارجی دست غالب و غیرغالب هندبالیست های سالم و آسیب دیده است.
مواد و روش ها: آزمودنی های این تحقیق شامل ۶۸ بازیکن هندبال بودند که با فرم ثبت آسیب به دو گروه سالم (سن: ۲۳٫۸۵±۳٫۸۲؛ شاخص توده بدن: ۲۳٫۱۹±۲٫۰۵؛ سابقه بازی: ۱۰٫۸۲±۳٫۲۲) و آسیب دیده (سن: ۲۴٫۲۷±۴٫۴۳؛ شاخص توده بدن: ۲۳٫۳۲±۲٫۰۸؛ سابقه ورزشی: ۱۱٫۲۷±۳٫۹۰) تقسیم شدند.برای ازریابی قدرت عضلات از دینامومتر دستی و برای ارزیابی دامنه حرکتی مفصل شانه از انعطاف سنج جاذبه ای لیتون استفاده شد.
یافته ها: بر اساس یافته های تحقیق بین نسبت قدرت چرخش داخلی و خارجی و دامنه حرکتی اندام غالب هندبالیست های سالم و آسیب دیده به ترتیب (P=0.004؛ P£۰٫۰۰۱) اختلاف معنی دار وجود دارد. اما در اندام غیر غالب اختلاف معنی داری (P=0.32، P=0.9) مشاهده نشد. همچنین نتایج اختلاف معنی داری را در نسبت قدرت و دامنه حرکتی در اندام غالب و غیر غالب بازیکنان آسیب دیده به ترتیب (P=0.007؛ P£۰٫۰۱) نشان داد. علاوه بر این نتایج اختلاف معنی داری را در نسبت قدرت و دامنه حرکتی اندام غالب و غیرغالب بازیکنان سالم نشان داد به ترتیب (P£۰٫۰۰۱؛ P=0.04).
نتیجه گیری: انجام حرکات تکراری پرتاب از بالای سر در طولانی مدت باعث تغییر در تعادل قدرت عضلات و دامنه حرکتی مفصل می شود، بنابراین برنامه ریزی برای کنترل و محدود کردن این ریسک فاکتور باید در دستور کار مربیان و عوامل پزشکی تیم قرار گیرد.