مقاله مقایسه متوتروکسات – اسید فولینیک و آکتینومایسین D ضربانی در درمان نئوپلازی تروفوبلاستیک بارداری مرحله I و کم خطر: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در هفته اول فروردین ۱۳۹۳ در مجله زنان مامایی و نازایی ایران از صفحه ۱ تا ۱۱ منتشر شده است.
نام: مقایسه متوتروکسات – اسید فولینیک و آکتینومایسین D ضربانی در درمان نئوپلازی تروفوبلاستیک بارداری مرحله I و کم خطر: یک کارآزمایی بالینی تصادفی شده
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اکتینومایسین D
مقاله متوتروکسات
مقاله نئوپلازی تروفوبلاستیک حاملگی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری مهری
جناب آقای / سرکار خانم: وجدانی راضیه
جناب آقای / سرکار خانم: سیاح ملی منیژه
جناب آقای / سرکار خانم: مصطفی قره باغی پروین
جناب آقای / سرکار خانم: اولادصاحب مدارک الهه
جناب آقای / سرکار خانم: آتش خویی سیمین
جناب آقای / سرکار خانم: قوجازاده مرتضی
جناب آقای / سرکار خانم: اصغرزاده علی

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: متوتروکسایت و اکتینومایسین D همچنان برای درمان نئوپلازی تروفوبلاستیک حاملگی کم خطر استفاده می شوند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه دو روش درمانی متوتروکسات – فولینیک اسید و اکتینومایسین D در بیماران مبتلا به نئوپلاسم تروفوبلاستیک حاملگی کم خطر مرحله  Iاز نظر پاسخ درمانی و عوارض انجام شد.
روش کار: این مطالعه یک کارآزمایی بالینی سوکور تصادفی شده است که در سال ۹۱-۱۳۹۰ بر روی ۶۴ بیمار مبتلا به GTN کم خطر مرحله Ι ارجاع داده شده به درمانگاه انکولوژی زنان دانشگاه علوم پزشکی تبریز انجام شد. ۳۲ نفر به طور تصادفی تحت درمان با ۱٫۲۵ میلی گرم / مترمربع اکتینومایسینD  به طور وریدی هر دو هفته و ۳۲ نفر، ۱ میلی گرم / کیلوگرم متوتروکسات به طور عضلانی در روزهای ۱، ۳، ۵، ۷ و ۰٫۱ میلی گرم / کیلوگرم فولینیک اسید به طور عضلانی در روزهای ۲، ۴، ۶ و ۸ قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS) نسخه ۱۶) و آزمون های فیشر، یومن ویتنی، تی مستقل و کای دو انجام شد. میزان p کمتر از ۰٫۰۵ معنی دار در نظر گرفته شد.
یافته ها: پاسخ به درمان در ۱۹ بیمار (%۶۱٫۳) از گروه MTX-FA و ۲۸ بیمار (%۸۴٫۸۵) از گروه ACT-D مشاهده شد (p=0.032). خطر نسبی شکست درمان با MTX-FA نسبت به ACT-D، ۷۲ برابر بیشتر بود (p=0.032). فاصله شروع درمان تا حصول پاسخ به درمان با ACT-D کوتاه تر از  MTX-FAبود (p<0.001). سمیت دارو که نیازمند تغییر دارو باشد، فقط در یک بیمار از گروه MTX-FA مشاهده شد. هزینه درمان با ACT-D نسبت به MTX-FA بیشتر بود (p<0.001).
نتیجه گیری: مصرف اکتینومایسین D به عنوان درمان خط اول، یک داروی موثر برای GTN کم خطر مرحله I می باشد.