مقاله مقایسه عملکرد زیستی سازهای هرمی مستقر در سلخ قشم از نظر فون ده پایان با بسترهای سخت قدیمی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۹۰ در زیست شناسی دریا (بیولوژی دریا) از صفحه ۱۱ تا ۲۱ منتشر شده است.
نام: مقایسه عملکرد زیستی سازهای هرمی مستقر در سلخ قشم از نظر فون ده پایان با بسترهای سخت قدیمی
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله خلیج فارس
مقاله سازه های هرمی
مقاله اجتماعات زیستی ده پایان
مقاله بیوماس

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: حکمت پور فاطمه
جناب آقای / سرکار خانم: کوچنین پریتا
جناب آقای / سرکار خانم: یاوری وحید
جناب آقای / سرکار خانم: دوست شناس بابک
جناب آقای / سرکار خانم: پاشازانوسی حسین

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
در پروژه ای با همکاری سازمان ملل (UNDP-GEF/SGP) و سازمان محیط زیست منطقه آزاد قشم به منظور ایجاد زیستگاه و افزایش ناهمواری در بستر مناطق با کاهش میزان صید و صیادی گونه های تجاری، سازه هایی هرمی شکل از جنس بتن در عمق ۱۰ متری آب های ساحلی بندرگاه سلخ (واقع در جنوب جزیره قشم خلیج فارس) در فروردین ۸۴ به تعداد ۸۰ عدد در ایستگاه A و پس از ۶ ماه سازه های با همان ساختار و به همان تعداد در فاصله ۵۰۰ متری در ایستگاه B استقرار دادند. بمنظور بررسی نحوه عملکرد زیستی سازه ها از ایستگاه A و B جهت مقایسه از ایستگاهی در اسکله به عنوان سازه ای با قدمت چند دهه توسط غواص در طول یک سال به طور فصلی نمونه برداری صورت گرفت. در کل دوره مطالعاتی ۱۹ گونه ده پا شامل ۱۱ گونه خرچنگ و ۸ گونه میگو شناسایی شد. بیشترین درصد فراوانی، درصد فراوانی نسبی ده پایان در ایستگاه های حاوی سازه هرمی متعلق به گونه Pisidia sp. ثبت شد. روی اسکله گونه غالب و با بیشترین درصد فراوانی Pilumnus longicornis گزارش شد. این گونه دومین گونه با بیشترین درصد فراوانی روی سازه های هرمی را به خود اختصاص داد. در کل دوره مطالعاتی فراوانی کل و بیوماس خشک بین ایستگاه های حاوی سازه هرمی و اسکله اختلاف معنی داری نشان داد. بین ایستگاه های حاوی سازه هرمی اختلاف معنی داری از نظر این پارامترها مشاهده نشد. بیشترین و کمترین میزان فراوانی و بیوماس در ایستگاه A به ترتیب در فصل زمستان و پاییز و در ایستگاه B در فصل بهار و پاییز و در اسکله در فصل بهار و تابستان مشاهده شد. با توجه به نتایج حاصل می توان گفت استقرار سازه ها در مناطق با کمبود بستر مناسب پس از جذب اجتماعات می تواند سبب افزایش اجتماعات زیستی سطوح پایین تر زنجیره غذایی و در نهایت افزایش تولید مواد مغذی و انرژی برای اجتماعات گوشتخوار و قابل برداشت برای بشر گردد.