مقاله مقایسه درک و بیان تکواژهای زمانی افعال بین دوزبانه ها و تک زبانه های دارای اختلال ویژه زبانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در توانبخشی نوین از صفحه ۸ تا ۱۴ منتشر شده است.
نام: مقایسه درک و بیان تکواژهای زمانی افعال بین دوزبانه ها و تک زبانه های دارای اختلال ویژه زبانی
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اختلال ویژه زبانی
مقاله دوزبانگی
مقاله صرف زمانی افعال
مقاله زبان فارسی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: احدی حوریه
جناب آقای / سرکار خانم: نیلی پور رضا
جناب آقای / سرکار خانم: روشن بلقیس
جناب آقای / سرکار خانم: عشایری حسن
جناب آقای / سرکار خانم: جلایی شهره

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: با توجه به نتایج اکثر تحقیقات که نشان دهنده اختلالات صرفی در کودکان دچار اختلال ویژه زبانی هستند و توجه ویژه ای که در تحقیقات به رابطه میان دوزبانگی و اختلال ویژه زبانی شده است، مقاله حاضر به بررسی تکواژهای صرفی افعال زبان فارسی در افراد دوزبانه دارای اختلال ویژه زبانی و مقایسه آنها با کودکان دوزبانه بهنجار و تک زبانه دارای اختلال ویژه زبانی می پردازد تا هم به بررسی این مهارت در دوزبانه ها پرداخته باشد و هم نظریه ظرفیت محدود پردازش (LPC: Limited Processing Capacity) و نظریه مصدر اختیاری بسط یافته (EOI: Extended Optional Infinitive) را مورد بررسی قرار دهد.
روش بررسی: در این پژوهش ۶ کودک ۷ تا ۸ ساله، دوزبانه دارای اختلال ویژه زبانی (آذری – فارسی) و ۶ کودک تک زبانه (فارسی) دارای اختلال ویژه زبانی از لحاظ صرف زمانی فعل مورد بررسی قرار گرفتند و داشتن تاخیر زبانی، نداشتن مشکلات شنوایی، بینایی و هوشی از معیارهای ورود به این پژوهش بودند. ابزار سنجش، آزمون اختلال ویژه زبانی و نمونه گفتار پیوسته کودکان بود و برای مقایسه نتایج از آزمون غیر پارامتریک من ویتنی استفاده شد.
یافته ها: پژوهش حاضر نشان داد که کودکان دوزبانه دارای اختلال ویژه زبانی در مهارت های درک و بیان زمان افعال (گذشته، حال، آینده) نسبت به تک زبانه های دارای اختلال ویژه زبانی تاخیر دارند ولی تفاوت موجود از لحاظ آماری معنادار نیست (p=.057, p=0.057) کودکان دوزبانه دارای اختلال ویژه زبانی در مهارت های درک و بیان زمان افعال (گذشته، حال، آینده) نسبت به همتایان سنی خود تاخیر دارند و تفاوت موجود از لحاظ آماری معنادار است (p=0.019, p=0.020).
نتیجه گیری: نتایج نشان می دهد تکواژهای زمانی در کودکان دوزبانه دارای اختلال ویژه زبانی نسبت به کودکان دوزبانه طبیعی کم تر است و در درمان باید مورد توجه جدی قرار گیرد و هر چند به دلیل آموزش دوزبان به طور همزمان، توانایی کودکان دوزبانه در این تکلیف پایین تر بود، ولی تفاوت معناداری بین دوزبانه ها و تک زبانه های دارای اختلال ویژه زبانی وجود ندارد و این می تواند دلیلی بر رد نظریه LPC و تائید نظریه EOIباشد.