مقاله مقایسه تطبیقی و تحلیل سطوح توسعه یافتگی مناطق روستایی در سال های ۱۳۷۵ و ۱۳۸۵ با استفاده از تحلیل عاملی و خوشه ای (نمونه موردی: استان کردستان) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۲ در مسکن و محیط روستا از صفحه ۱۰۷ تا ۱۲۳ منتشر شده است.
نام: مقایسه تطبیقی و تحلیل سطوح توسعه یافتگی مناطق روستایی در سال های ۱۳۷۵ و ۱۳۸۵ با استفاده از تحلیل عاملی و خوشه ای (نمونه موردی: استان کردستان)
این مقاله دارای ۱۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله سطوح توسعه یافتگی
مقاله مناطق روستایی استان کردستان
مقاله تحلیل عاملی
مقاله تحلیل خوشه ای

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: ایران دوست کیومرث
جناب آقای / سرکار خانم: علی زاده هوشمند
جناب آقای / سرکار خانم: تولایی روح اله

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
با توجه به روند فزاینده شهری شدن جهان و از جمله ایران در آینده، توجه به سکونتگاههای روستایی برای توسعه متوازن و آمایش محیط و نیز بسترسازی شکل گیری جامعه شهری پایدار فردا بسیار ضروری و غیر قابل اجتناب است و به منظور رسیدن به بهینه ترین شیوه های مداخله و توزیع عادلانه خدمات، توجه به وضع موجود سکونتگاهها و تعریف اولویتها در محورهای مختلف امری لازم است. برنامه ریزی برای نواحی مختلف، از نظر توسعه و توازن و برخورداری هر چند هم در بالاترین سطح توسعه قرار گرفته باشند، امری لازم و ضروری است. از آنجا که توسعه مفهومی چندبعدی است که در خود، تجدید سازمان نظام اجتماعی- اقتصادی را به همراه دارد، بررسی سطوح و ابعاد مختلف توسعه و آگاهی از میزان برخورداری نواحی مختلف می تواند گامی موثر و اساسی در این تجدید سازمان و برنامه ریزی باشد. این امر نه تنها از بعد روستایی ، بلکه از جنبه منطقه ای دارای اهمیت است. این پژوهش با استفاده از روش های اسنادی- تحلیلی انجام گرفته و رویکرد حاکم بر آن از نوع کاربردی به دنبال روشن ساختن تفاوت های منطقه ای در زمینه شاخص های گوناگون توسعه است. شاخص های مختلفی در ابعاد بهداشتی- درمانی، آموزشی، زیربنایی، تسهیلات و تاسیسات، اجتماعی- فرهنگی و غیره در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است که با استفاده از تکنیک های آماری از جمله تحلیل عاملی، تحلیل خوشه ای و تلفیق نتایج به دست آمده و تشکیل پایگاه داده سیستم اطلاعاتی جغرافیایی (GIS) سطوح توسعه یافتگی مناطق روستایی استان کردستان در دو بازه آماری ۱۳۷۵ و ۱۳۸۵ تعیین شده است. نتایج این پژوهش نشان می دهد که در سال ۱۳۷۵ سکونتگاههای روستایی کامیاران، بیجار و سقز بالاترین میزان برخورداری از شاخص های توسعه، سکونتگاههای روستایی قروه، سنندج و دیواندره در سطح میانی و سکونتگاههای روستایی مریوان و بانه در پایین ترین سطح برخورداری از شاخص های توسعه قرار دارند. همچنین نشان می دهد که در سال ۱۳۸۵ سکونتگاههای روستایی شهرستان های بیجار، قروه و سنندج بالاترین میزان برخورداری از شاخص های توسعه، سکونتگاههای روستایی کامیاران، دیواندره و سروآباد در سطح میانی و سکونتگاههای روستایی شهرستان های مریوان، سقز و بانه در پایین ترین سطح برخورداری از شاخص های توسعه قرار دارند. سطوح و سرانه زمین کشاورزی، موقعیت شهرستان در ارتباط با راه های اصلی و مرکزیت و میزان دور افتادگی شهرستان از مسیرهای ارتباطی اصلی، اقتصاد متمرکز شهری و نسبت شهری بودن جمعیت، موقعیت جغرافیایی و موقعیت مرزی؛ ناهمواری ها و ویژگی های محیطی را می توان از عمده علل موثر بر میزان برخورداری سکونتگاههای روستایی استان کردستان نام برد. بنابراین شهرستانهای نزدیک به مناطق شرقی استان که به مسیرهای اصلی ارتباطی نزدیک ترند از وضعیت مطلوب تری در مقایسه با شهرستان های مرزی و کوهستانی برخوردارند.