مقاله مقایسه تاثیر کاربرد موضعی ژل اسید فسفریک فلوراید بر میزان ریزسختی سطحی دو نوع فیشورسیلانت و یک نوع کامپوزیت قابل جریان که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در مجله دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از صفحه ۴۱ تا ۴۷ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیر کاربرد موضعی ژل اسید فسفریک فلوراید بر میزان ریزسختی سطحی دو نوع فیشورسیلانت و یک نوع کامپوزیت قابل جریان
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله اسید فسفریک فلوراید
مقاله پوسیدگی دندانی
مقاله پیشگیری
مقاله ریزسختی سطحی
مقاله فیشورسیلانت
مقاله کامپوزیت قابل جریان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: مظاهری رومینا
جناب آقای / سرکار خانم: پیشه ور لیلا
جناب آقای / سرکار خانم: کیهانی فرد ندا
جناب آقای / سرکار خانم: قاسمی الناز

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: اثرات احتمالی ترکیبات حاوی فلوراید از جمله ژل اسید فسفریک فلوراید (APF) بر انواع سیلانت ها حائز اهمیت است. هدف از این پژوهش، بررسی اثر کاربرد ژل فلوراید %۲۳ APF1 بر ریزسختی سطحی دو نوع سیلانت رزینی بدون فیلر و فیلردار و یک نوع کامپوزیت قابل جریان بود.
مواد و روشها: در این بررسی تجربی، ۸۱ عدد دیسک از دو نوع سیلانت رزینی بدون فیلر (Fissurit F, Voco) و فیلردار (Fissurit FX, Voco) و یک نوع کامپوزیت قابل جریان (Arabesk Flow, Voco) در مولد مخصوص پلیمری آماده شدند به گونه ای که ۲۷ عدد از دیسک ها از سیلانت رزینی بدون فیلر، ۲۷ عدد از سیلانت رزینی فیلردار و ۲۷ عدد هم از کامپوزیت قابل جریان فراهم گردیدند. نمونه های بالا، هر یک به سه گروه ۹ تایی تقسیم شدند. در گروه شاهد (گروه ۱ و ۴ و ۷) ژل APF بر سطح نمونه ها استفاده نگردید. در گروه های ۲ و ۵ و ۸ ژل فلوراید یک بار و به مدت ۴ دقیقه بر روی سطح نمونه ها قرار گرفت و در گروه های ۳ و ۶ و ۹، شش بار ژل APF استفاده شد (هر بار به مدت ۴ دقیقه). سپس نمونه ها در آب مقطر قرار گرفتند. ریزسختی سطحی نمونه ها با استفاده از آزمون ریزسختی ویکرز بررسی شد. برای واکاوی آماری داده ها از آزمون آنالیز واریانس دوطرفه (۲-Way ANOVA) و یک طرفه (One-Way ANOVA) استفاده گردید.
یافته ها: نوع ماده مصرفی (فیشورسیلانت رزینی بدون فیلر، فیشورسیلانت رزینی فیلردار و کامپوزیت قابل جریان) بر مقدار ریزسختی سطحی موثر بوده، تفاوت بین سه ماده از لحاظ آماری معنادار بود (Pv<0.001). کمترین ریزسختی سطحی مربوط به فیشورسیلانت رزینی بدون فیلر (۱۵٫۹۶ کیلوگرم بر میلی متر مربع) و بیشترین ریزسختی سطحی مربوط به کامپوزیت قابل جریان (۳۵ کیلوگرم بر میلی متر مربع) بود. همچنین تعداد دفعات کاربرد ژل (یک بار و یا چند بار مصرف) بر میانگین ریزسختی سطحی مواد تحت بررسی اثری نداشت (P>0.05).
نتیجه گیری: هر سه ماده سیلانت رزینی بدون فیلر، سیلانت رزینی حاوی فیلر و کامپوزیت قابل جریان، در برابر اثرات مخرب ژل APF مقاوم بوده، تغییرات ریزسختی چندانی در آنها ایجاد نشد.