مقاله مقایسه تاثیر بالینی جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه ای به تنهایی و همراه با کاربرد موضعی ویتامین E به روش تری در درمان پریودنتیت مزمن-مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در پاییز ۱۳۹۱ در مجله دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از صفحه ۱۶۳ تا ۱۶۸ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیر بالینی جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه ای به تنهایی و همراه با کاربرد موضعی ویتامین E به روش تری در درمان پریودنتیت مزمن-مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی
این مقاله دارای ۶ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پریودنتیت
مقاله آنتی اکسیدانت
مقاله ویتامین E
مقاله روش تری

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: هوشمند بهزاد
جناب آقای / سرکار خانم: طالبی اردکانی محمدرضا
جناب آقای / سرکار خانم: کدخدازاده مهدی
جناب آقای / سرکار خانم: احمدی عباس

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: پلاک میکروبی عامل اصلی ایجاد بیماری پریودنتال می باشد. یکی از راه های مقابله سیستم ایمنی بدن با باکتری ها از طریق تولید رادیکال های آزاد اکسیژن می باشد، که خود این نیز باعث تخریب مضاعف بافت پریودنتال می شود. بنابراین مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر یکی از آنتی اکسیدانت ها (ویتامین (E به عنوان درمان کمکی بعد از جرم گیری و تسطیح سطوح ریشه ای در درمان پریودنتال صورت پذیرفت.
مواد و روشها: در مطالعه کارآزمایی بالینی تصادفی حاضر، ده بیمار ۳۰ تا ۵۰ ساله، بدون بیماری سیستمیک با پریودنتیت متوسط و شدید در فک بالا انتخاب شدند بعد از جرمگیری و تسطیح سطوح ریشه ای، در یک سمت ویتامین ۵ E درصد و در سمت دیگر پلاسبو داخل تری ساخته شده برای ماگزیلا هر بیمار ریخته شده و داخل دهان قرار می گرفت.
یافته ها: اثر نوع درمان در شاخص های مورد ارزیابی معنادار نبود در حالی که اثر زمان در اکثر شاخص ها معنی دار بود به طوری که شاهد آن هستیم در هفته چهارم به طور معنی داری بهبودی بهتر از هفته دوم بعد از شروع درمان بود. بدین صورت، به ترتیب پروگزیمال و رادیکولار در شاخص عمق پاکت (p=0.001،-۰٫۳۱  و p=0.002، (-۰٫۱۵۱، از دست رفتن چسبندگی (p=0.001، -۰٫۴۰۱ و p=0.002، (-۰٫۲۱۷، خونریزی حین پروبینگ (p=0.272،-۰٫۳۹۱  و p=0.001 و ،  (-4.188و در شاخص لثه ای (p=0.05، -۰٫۲۱۹) به دست آمد.
نتیجه گیری: مطالعه حاضر نشان داد تاثیر گذشت زمان در بهبودی شاخص ها بیشتر از تاثیر نوع درمان بود.