مقاله مقایسه تاثیرات جایگزینی تمرینات اندام تحتانی و فوقانی در تناوب های استراحتی بر کمیت اجرای تمرینات اندام فوقانی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۹ در علوم زیستی ورزشی (حرکت) از صفحه ۱۱۱ تا ۱۲۵ منتشر شده است.
نام: مقایسه تاثیرات جایگزینی تمرینات اندام تحتانی و فوقانی در تناوب های استراحتی بر کمیت اجرای تمرینات اندام فوقانی
این مقاله دارای ۱۵ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پرس سینه
مقاله جلو ران
مقاله پارویی نشسته
مقاله توانایی حفظ تکرار
مقاله تناوب استراحتی

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: اراضی حمید
جناب آقای / سرکار خانم: اصغری احسان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
همواره فاصله استراحتی به میزان فعالیت انجام شده در جلسه تمرین، عامل مهمی در حفظ اجرا تلقی می شود و جایگزینی فاصله استراحتی مناسب، ممکن است اجرای فرد را بهبود بخشد. بنابراین، هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر جایگزینی تمرینات اندام تحتانی و فوقانی بر کمیت اجرای تمرینات اندام فوقانی و میزان لاکتات با بار ۷۵ درصد یک تکرار بیشینه بود. برای این منظور، ۱۵ مرد تمرین کرده رشته پرورش اندام با میانگین سنی ۱٫۹±۲۰٫۹ سال، وزن ۵٫۲±۷۴٫۸ کیلوگرم و توان هوازی ۸٫۶± ۳۵٫۴۸میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه، به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. همه آزمودنی ها چهار جلسه تمرین را به فاصله ۴۸ ساعت از یکدیگر انجام دادند. در جلسه اول، یک تکرار بیشینه آزمودنی ها اندازه گیری شد. از جلسه دوم تا چهارم، آزمودنی ها در هر جلسه چهار نوبت حرکت پرس سینه را با ۷۵ درصد یک تکرار بیشینه تا سر حد خستگی اجرا کردند. در هر جلسه یکی از مدل های فعالیتی حرکت پرس سینه با استراحت غیرفعال (P1)، حرکت پرس سینه با حرکت جلو (P2) و استراحت غیرفعال و حرکت پرس سینه با حرکت پارویی نشسته (P3) و استراحت غیرفعال را به صورت تصادفی انجام دادند و تعداد تکرارها در نوبت های مذکور ثبت شد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری های مکرر و آزمون تعقیبی LSD استفاده شد. نتایج نشان داد هر سه مدل فعالیتی مورد استفاده تعداد تکرارها را در نوبت های متوالی کاهش می دهد و بین توانایی حفظ تکرار در نوبت های متوالی تفاوت معناداری وجود دارد (P=0.001). همچنین، توانایی حفظ تکرار با استفاده از مدل فعالیتی P1 در مقایسه با مدل فعالیتی (P=0.001) P3 و همچنین مدل فعالیتی P2 در مقایسه با مدل فعالیتی(P=0.02) P3 ، به طور معناداری بیشتر است. این نتایج نشان داد بین مقدار لاکتات تولید شده در مدل های فعالیتی P1 و (P=0.001) P3 و P2 و (P=0.03) P3 تفاوت معناداری وجود دارد. بنابراین، با توجه به اینکه بین تعداد تکرارها و مقدار لاکتات تولید شده در مدل های فعالیتی P1 و P2 تفاوت معناداری وجود ندارد ((P=0.085، به نظر می رسد استفاده از ترکیب تمرینات اندام فوقانی و تحتانی علاوه بر اینکه با کاهش مقدار لاکتات تجمع یافته، کمیت تکرارها را در حد بالاتری نگه می دارند، کل زمان تمرین را نیز نسبت به دیگر مدل های تمرینی کاهش می دهند.