مقاله مقایسه اثر مواد مختلف سازنده ساختار فلزی روکش بر توزیع تنش پیرامون ایمپلنت با آنالیز اجزا محدود سه بعدی که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در زمستان ۱۳۹۱ در مجله دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از صفحه ۲۳۳ تا ۲۳۹ منتشر شده است.
نام: مقایسه اثر مواد مختلف سازنده ساختار فلزی روکش بر توزیع تنش پیرامون ایمپلنت با آنالیز اجزا محدود سه بعدی
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله آنالیز اجزای محدود
مقاله ایمپلنت
مقاله تنش
مقاله فریم ورک
مقاله استخوان کورتیکال
مقاله کرنش

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: وجدانی مهرو
جناب آقای / سرکار خانم: صبوری سیدامیرعباس
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری کریم
جناب آقای / سرکار خانم: خواجه پور سالار
جناب آقای / سرکار خانم: فرجود احسان

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: پروتزهای متکی بر ایمپلنت علیرغم موفقیت بالای کلینیکی، در برخی موارد با شکست مواجه می شوند. یکی از عوامل مهم در موفقیت یا شکست ایمپلنت، کنترل نیروهای اعمال شده می باشد. فهم کامل اصول بیومکانیک در پروتزهای متکی بر ایمپلنت، امکان ارائه طرح درمان مناسب برای هر بیمار و کاهش خطر مشکلات فانکشنال را فراهم می کند. آنالیز اجزا محدود یک روش عددی و کمی است و برای بررسی نحوه توزیع نیرو در ساختارهای پیچیده استفاده می شود. این مطالعه با هدف مقایسه اثر مواد مختلف سازنده ساختار فلزی روکش بر توزیع تنش در استخوان های اطراف ایمپلنت با آنالیز اجزا محدود سه بعدی انجام شد.
مواد و روشها: در این مطالعه آزمایشگاهی، مدل سه بعدی استخوان با استفاده ازCone Beam Computerized Tomography (CBCT)  بیمار تهیه شد. در محیط نرم افزار CATIA V5R20 (Dassault System, France) ایمپلنت Nobel Replace tapered (Nobelpharma, Gothenburg, Sweden) با طول ۱۳ و قطر ۴٫۳ میلی متر در ناحیه قدام فک بالا قرار گرفته، اباتمنت از جنس تیتانیوم، سمان ZOE و روکش با فریم ورک های مختلف (آلیاژ نقره-پالادیوم، نیکل-کروم و کامپوزیت تقویت شده با فایبر) طراحی شد. نیروی ۱۷۸ نیوتن در سه زاویه صفر، ۳۰ و ۴۵ درجه نسبت به محور ایمپلنت اعمال و حداکثر تنش von-Mises و حداکثر کرنش برای استخوان کورتیکال و ترابکولار محاسبه شد.
یافته ها: با تغییر در جنس فریم ورک روکش در میزان تنش و کرنش و الگوی توزیع آنها تفاوت اندکی مشاهده شد. با افزایش زاویه اعمال نیرو، میزان تنش و کرنش در استخوان اطراف ایمپلنت افزایش یافت. بیشترین مقدار تنش و کرنش مربوط به زاویه ۴۵ درجه بود. در اعمال نیروی صفر درجه حداکثر میزان تنش در استخوان کورتیکال پیرامون ایمپلنت با فریم ورک نیکل-کروم: ۱۷٫۳۲۶ مگاپاسکال، نقره-پالادیوم: ۱۷٫۳۸۳ مگاپاسکال و در کامپوزیت تقویت شده با فایبر: ۱۷٫۳۲۱ مگاپاسکال بود. در اعمال نیروی ۳۰ درجه حداکثر میزان تنش در استخوان کورتیکال با فریم ورک نیکل-کروم: ۹۵/۱۳۶ مگاپاسکال، نقره-پالادیوم: ۱۳۶٫۰۳ مگاپاسکال و در کامپوزیت تقویت شده با فایبر: ۱۳۶٫۱۸ مگاپاسکال بود. در اعمال نیروی ۴۵ درجه حداکثر میزان تنش در استخوان کورتیکال با فریم ورک نیکل-کروم: ۱۶۱٫۳۷ مگاپاسکال، نقره-پالادیوم: ۱۶۱٫۲۱ مگاپاسکال و در کامپوزیت تقویت شده با فایبر: ۱۶۰٫۴ مگاپاسکال بود.
نتیجه گیری: استفاده از مواد مختلف در فریم ورک روکش های ایمپلنت در میزان و نحوه توزیع تنش ها در استخوان اطراف ایمپلنت تاثیر چندانی نداشت.