مقاله مقایسه اثر رژیم کوتاه مدت و بلندمدت آزیترومایسین با رژیم مترونیدازول و آموکسی سیلین در درمان پریودنتیت مزمن متوسط در بالغین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در مجله دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی از صفحه ۳۷ تا ۴۳ منتشر شده است.
نام: مقایسه اثر رژیم کوتاه مدت و بلندمدت آزیترومایسین با رژیم مترونیدازول و آموکسی سیلین در درمان پریودنتیت مزمن متوسط در بالغین
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله پریودنتیت مزمن
مقاله مترونیدازول
مقاله آموکسی سیلین
مقاله آزیترومایسین کوتاه مدت
مقاله آزیترومایسین بلندمدت
مقاله درمان کمکی پریودنتال

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جنابیان نیلوفر
جناب آقای / سرکار خانم: مقدم نیا علی اکبر
جناب آقای / سرکار خانم: عبدالهی یلدا
جناب آقای / سرکار خانم: کیاکجوری امیر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
سابقه و هدف: تجویز آموکسی سیلین و مترونیدازول به همراه Scaling and Root Planning (SRP)، درمان کمکی موثری در پریودنتیت مزمن می باشد. علاوه بر این مطالعات نشان داده اند که مصرف آزیترومایسین نیز در درمان پریودنتیت مزمن موثر است. تحقیق حاضر با هدف مقایسه اثر رژیم کوتاه مدت و بلندمدت آزیترومایسین، با رژیم آموکسی سیلین و مترونیدازول در درمان پریودنتیت مزمن متوسط بزرگسالان انجام شد.
مواد و روشها: این مطالعه تجربی بر روی ۷۵ بیمار مبتلا به پریودنتیت مزمن متوسط ۵۰ – ۳۵ ساله که واجد حداقل یک پاکت با عمق ۶ – ۴ میلی متر و Attachment loss به میزان ۴ – ۳ میلی متر در هر کوادرانت بودند، انجام پذیرفت. شاخص های لثه ای (GI) Loe & Silness ، خونریزی از پاپیلای(MPBI) Barnett ، پلاک Loe & Silness (PLI)، عمق پروب پاکت (PPD) و از دست رفتن چسبندگی (AL)، در روز صفر و هفته های ۲، ۴ و ۶ و ماه های ۲ و ۳ پس از درمان محاسبه شد. بیماران تحت درمان SRP قرار گرفته، در ۳ گروه ۱- مترونیدازول (۲۵۰ میلی گرم)- آموکسی سیلین (۲۵۰ میلی گرم) ۳ بار در روز به مدت ۷ روز؛ ۲- آزیترومایسین (۵۰۰ میلی گرم) ۲ بار در روز به مدت ۷ روز و ۳- آزیترومایسین (۲۵۰ میلی گرم) ۱ بار در روز به مدت ۱ ماه قرار گرفتند. داده ها با آزمون های ANOVA و Repeated measures مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
یافته ها: پارامترهای PLI، MPBI، GI، PPD و AL بین جلسات مختلف درمان کاهش های معنی داری در تمامی گروه ها نشان دادند (P<0.05). کاهش پارامترهای BI، GI و PLI در گروه ۳ نسبت به گروه های ۱ و ۲ بیشتر بود (P<0.05) ولی بین گروه های ۱ و ۲ تفاوت معنی داری مشاهده نشد. از نظر مقادیر PPD در گروه های ۲ و ۳ نسبت به گروه ۱ کاهش بیشتری مشاهده شد (P<0.05) و پارامتر AL تنها در جلسه آخر کاهش معنی داری در گروه ۳ نسبت به گروه های ۱ و ۲ تجربه کرده بود (P=0.042).
نتیجه گیری: رژیم های درمانی آنتی بیوتیک همگی در درمان پریودنتیت مزمن موثر بودند ولی میزان بهبودی در گروه آزیترومایسین بلندمدت نسبت به گروه های دیگر بیشتر بود.