مقاله مقایسه اثر تجویز شیاف پروژسترون با سالبوتامول بر کاهش زایمان زودرس در زنان در معرض خطر که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در فصلنامه دانشگاه علوم پزشکی سبزوار (اسرار) از صفحه ۱۹۲ تا ۱۹۸ منتشر شده است.
نام: مقایسه اثر تجویز شیاف پروژسترون با سالبوتامول بر کاهش زایمان زودرس در زنان در معرض خطر
این مقاله دارای ۷ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله شیاف پروژسترون
مقاله زایمان زودرس
مقاله زنان در معرض خطر
مقاله سالبوتامول
مقاله داروی بتامیمتیک

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: زنگویی محبوبه
جناب آقای / سرکار خانم: زنگویی ملیحه
جناب آقای / سرکار خانم: تولیت مریم

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
زمینه و هدف: زایمان زودرس، مهم ترین عامل مرگ نوزاد در ۲۸ روز اول زندگی در سراسر دنیاست. یک راه کار درمانی مناسب، می تواند منجر به طولانی تر شدن مدت بارداری، تکامل سیستم های مختلف بدن نوزاد و در نهایت، تحویل نوزادی سالم به اجتماع شود. هنوز تاثیر داروهای نگهدارنده زایمان زودرس؛ مورد توافق همگانی نیست. از طرفی دیگر، با توجه به عوارض زایمان زودرس و همچنین با توجه به این نکته که توافق نظری در مورد استفاده از داروهای مختلف در درمان زایمان زودرس وجود ندارد، تصمیم گیری برای درمان امری تجربی می باشد. لذا، هدف از مطالعه حاضر، مقایسه اثر شیاف پروژسترون و سالبوتامول بر کاهش زایمان زودرس در زنان در معرض خطر می باشد.
مواد و روش ها: در این کارآزمایی بالینی تصادفی، ۵۶ زن باردار در معرض خطر زایمان زودرس که در طی سال های ۸۷ تا ۸۸، به درمانگاه زنان بیمارستان ولی عصر بیرجند مراجعه کرده و بین ۲۶ تا ۳۴ هفته بارداری قرار داشته اند، به روش در دسترس انتخاب و به طور تصادفی، در دو گروه شاهد و مورد قرار گرفته شده اند. در گروه اول، شیاف پروژسترون ۲۰۰ میلی گرم (رکتال) به صورت یک روز در میان تا پایان هفته ۳۴ حاملگی و در گروه دوم، سالبوتامول تا پایان هفته ۳۴ حاملگی تجویز شده است. پس از پیگیری دو گروه و ثبت تاریخ زایمان بیماران، داده های به دست آمده در نرم افزار SPSS نسخه ۱۱٫۵ وارد شده و با استفاده از آزمون های آماری کای دو و تی تست، تجزیه و تحلیل و نتایج در سطح معنادار ۰٫۰۵ درصد گزارش شده اند.
یافته ها: میانگین سن جنینی در هنگام زایمان درگروه دریافت کننده پروژسترون ۱٫۳±۳۷٫۷ هفته و در گروه دریافت کننده سالبوتامول ۲٫۱±۳۶٫۹ هفته بوده و اختلاف معنادار وجود نداشته است (P=0.18). میانگین مدت باقی ماندن جنین در رحم، به دنبال اقدام درمانی در گروه دریافت کننده پروژسترون ۱٫۸±۱۲٫۵ هفته و در گروه دریافت کننده سالبوتامول ۲٫۳±۱۱٫۷ هفته بوده و از لحاظ آماری، معنادار نبوده است (P=0.18).
نتیجه گیری: اطلاعات حاصل از این پژوهش، نشان دهنده آن است که به طور متوسط، دو رژیم درمانی پروژسترون وسالبوتامول، به ترتیب به میزان ۱۲٫۵ هفته و ۱۱٫۷ هفته توانسته اند حاملگی را حفظ نمایند. نتایج بیانگر آن است که رژیم درمانی پروژسترون در مقایسه با رژیم سالبوتامول، توانسته است به طور میانگین ۰٫۸ هفته بیشتر مدت ماندگاری حاملگی را افزایش دهد، هرچند این اختلاف از نظر آماری معنادار نبوده است.