سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی توسعه پایدار و عمران شهری

تعداد صفحات: ۱۹

نویسنده(ها):

عمیدالسلام ثقه الاسلامی – عضو هیئت علمی گروه شهرسازی دانشگاه آزاد اسلامی واحد مشهد
مونا زمانی شاندیز – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
هانا ضیایی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری
پریسا گشایشی – دانشجوی کارشناسی ارشد معماری

چکیده:

شهرهای جدید سکونت گاه های برنامه ریزی شده اهی هستند که به منظور حل معضلات جمعیتی و اقتصادی کلان شهرها و کشورها عموما از ابتدای قرن بیستم پابه عرصه وجود گذاشتند گرایش به ایجاد شهرهای جدید از سالهای ۱۳۶۴ بطور غیررسمی در محافل مرتبط با شهرسازی کشور ایران نیز مطرح شد و نهایتا در ۶۸ با تصویب آن درمجلس شکل رسمی یافت عواملی متعدد از آن تاریخ تاکنون در وضعیت موفقیت و ناموفقیت اینگونه شهرها دخیل بوده اند مکانیابی زیستگاه های نو به عنوان اولین و ابتدایی ترین عامل همراه با شکل گیری اهداف یک شهر نو به عنوان اولین معبر تاثیر گذار برنحوه کارکرد این شهرها مدنظر است معیاری کنترل کننده که قادراست با وزنی بساری زیاد برزیست سالم یا ناموفق و ناسالم یک شهر جدیدتاثیر گذارد معیاری که در ادامه حیات آن نیز بسیار موثر خواهد بود با توجه به نقش اساسی مکان یابی دررنامه ریزی شهرهای نو دراین مقاله سعی می شود تا به بررسی عناصر شاخل در مکانیابی با توجه به فاکتورهای توسعه پایدار شهری پرداخته و دلایل عدم موفقیت شهرهای موجود با تبیین این مفاهیم و فاکتورها تحلیل شوند و به معیارهایی جهت انتخاب مکان قرار گیری شهرهای نو با ت وجه به اصول توسعه پایدار دست یابیم.