سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

محمدحسن قدوسی – دانش آموخته مهندسی شهرسازی و دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ر
آرتا حدادی – دانش آموخته مهندسی شهرسازی و دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ر

چکیده:

انسان به عنوان عامل پدید آورنده و بهره بر از شهر، در شهر ساکن بوده، زندگی می کند و در آن به فعالیت می پردازد. حضور او در شهر مستلزم تامین امنیت، آسایش، ایمنی و خوشایندی از فضای شهری می باشد و نیاز به تجهیزات وتاسیساتی دارد که بتواند امکان حضور او را در شهر فراهم آورد. بنابراین می توان گفت؛ سکونت، تفریح، امنیت و آسایش، تفکیک و تعریف قلمروها و … همگی در آنی نهفته است که حیات مدنی نام می گیرد. حیاتی فارغ از دغدغه ها و دلمشغولیها. حیاتی که در آن نحوه حضور مطلوب انسان در عرصه های عمومی تعیین گردد و از این طریق ساماندهیفضاهای شهری و یا خلق فضای خاطره انگیز و هویت بخش، تاثیرگذار و تاثیر پذیر در دستور کار قرار می گیرد. در این ساماندهی حرکت انسان به صورت پیاده و سواره اهمیت ویژه ای دارد. معابر درون شهری فضاهای عمومی شهری بوده کهامکان جا به جایی و دسترسی را برای شهروندان فراهم ساخته و متعلق به همه گروه های سنی، جنسی، اجتماعی و اقتصادی می باشد. به بیان بهتر می توان گفت معابر درون شهری، تحت تاثیر طی کننده آن، )انسان( و طی شونده آن،)زمان( هستند که در رابطه با توده و فضای موجود؛ یعنی مکان، تعریف می شوند. این پژوهش سعی بر آن دارد تا مطلوبیت مسیرهای درون شهری را بر اساس مدل AHP تعریف نموده و معیارهایی جهت مکان یابی بهترین مسیرهای شهر با استفاده از نرم افزار GIS ، و نحوه طراحی کف، بستر و نمای مسیر ارائه دهد