سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی عمران، معماری، شهرسازی و مدیریت انرژی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

سمیه اهنی – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه بین الملل
الهام کاکاوند – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری و منطقه ای دانشگاه بین الملل

چکیده:

به طور کلی پایداری روند تامین نیازهای امروزه (مادی ومعنوی) بدون تخریب توانایی های نسل اینده است. بطوری که ان ها نیز قادر به دستیابی به نیازهایشان باشند. اصطلاح معماری پایدار که در دل نظریه توسعه پایدار رشد یافته است برای گستره وسیعی از رویکردهای حساس به محیط به کار می رود. این رویکرد در معماری سنتی ایران به سمت پایداری بوم شناختی و اجتماعی گرایش یافته و در رویکرد بین المللی هدف ، ایجاد اشتی و تعامل میان فناوری و اکولوژی و استفاده از ویژگی های مفید هر دو است . هدف از این مقاله که با استفاده از روش توصیفی- تحلیلی انجام پذیرفته است بیان مفاهیم پایداری و معماری پایدار با توجه به معماری سنتی ، معماری مدرن، طراحی های نوین شهری و ارائه راهکاری مناسب معماری و افلیم ایران در قالب معماری پایدار است. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که معماری سنتی ، معماری همساز با طبیعت در راستای معماری پایدار بوده است بنا براین در معماری و طراحی مدرن امروزی نیز می توان با استفاده از علوم و اصول و فنونی که در ساختمان های بومی و گذشته بکار برده اند فناوری و تکنولوژی جدید را نیز با توجه به فرهنگ و اقلیم منطقه خود تلفیق نماییم تا به یک معماری همساز با طبیعت، اخلاق، انسان و فرهنگ تحت عنوان معماری پایدار برسیم.