سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش منطقه ای عمران و معماری

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

محسن زراعت پیشه – کارشناس ارشد معماری_مدرس مرکز سما نیشابور

چکیده:

معماری دو دهه گذشته شاهد تلاش گروهی از معماران برای ایجاد جریانی نو بوده است این گروه به دنبال نوعی از معماری است که از ارجاع بپرهیزد و نشان دهنده هیچ چیز نباشد شعار آنان برخلاف دیگر جریانهای مدرن بی تفاوتی به کلاسیک ولی طراحیهای آنان متاثر از افکار فلسفی مدرن است جهان بینی چند بعدی پیچیده و متغیر این هنرمندان نهایتا در عنصر چین خودنمایی می کند که بواسطه فراوانی چین و پرهیز تا حد ممکن از به کاربردن زوایای قائمه در اثارشان و همچنین به علت برخورد یکسر متفاوتشان با معماری اغلب مورد انتقال قرارگرفته و متهم به تفنن گرایی می شوند. اگر درسالهای اولیه منتقدان نسبت به نو بودن این جریان تردید داشتند و گمان نمی کردند بتواند حتی دوران کودکی خود را سپری کند امروز روند تکامل و بلوغان به خوبی مشاهده می شود هنگامی که درسال ۱۹۸۸ موزه هنرهای مدرن نیویورک با به نمایش گذاشتن اثرا پیتر ایزنمن متولد ۱۹۳۲ در بین کارهای دیرمعماران جریان ساختارشکنی او را در زمره آنان به حساب اورد نوشته های او افکاری فراتر از دغدغه های ساختار شکنان را عرصه می کرد او می گفت برای من بسیار مشکل است در قالب ساختار شکنی درباره معماری اظهار نظر کنم چرا که من در ارتباط با ویرانه ها یا تکه های بازمانده صحبت نمی کنم ساختار شکنی معماری را از راه تشبیه می بیند و من به چون واقعیت نظر می کنم به نظر من این اصطلاح بیش از اندازه برای معماری خیالی و انتزاعی است.