سال انتشار: ۱۳۹۳

محل انتشار: اولین کنگره بین المللی افق های جدید در معماری و شهرسازی

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

ریحانه غیوری – دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه آزاداسلامی واحددولت آباد
سیدمحمد آیت – دانشجوی کارشناسی معماری دانشگاه آزاداسلامی واحددولت آباد

چکیده:

شاید نتوان بر اساس شکل و ظاهر بناهاى متأخر تشخیص داد که مربوط به کدام نوع اقلیم این سرزمین هستند، چراکه عوامل اقلیمى و محیطى از جمله نور طبیعى که آثار معمارى سنتى ایرانى را تحت تأثیر خود قرار مى داده، امروزه آن چنان که باید و شاید مورد نظر قرار نمى گیرد. معمارى سنتى ایرانى طبیعت را لمس کرده، آن را فهمیده و به زیبایى از آن بهره گرفته است. معماران ایرانى پایدارى را در هماهنگى با طبیعت پیدا کرده اند و توانسته اند با آن سازگار شوند و ماهرانه منطق و انگیزه خود را در حاصل کار جلوه دهند. معمارى سنتى، اغلب با وسیع ترین پهنه اقلیمى ایران که اقلیم گرم و خشک است ارتباط دارد و براى سازگار شدن با آن در پى ابداع عناصر و مفاهیمى بوده که از گزندگى آفتاب بکاهد. همچنین نور به عنوان نماد خورشید و حقیقت، در معمارى سنتى ایرانى، چه ظاهرى باشد که چشم را بنوازد و چه معنوى باشد که چشم دل را، جایگاه خاص خود را دارد. بدین منظور در این نوشته ابتدا به بررسى مفاهیم و کار کردهاى نور طبیعى پرداخته شده است و سپس عناصر نور گیر در معمارى سنتى ایرانى مورد شناخت قرار گرفته اند. دراین راستا از مشاهده عینى آن عناصر و تحلیل و مطالعه کتابخانه ایى استفاده شده است. از آنجایى که هدف معمارى ایرانى حذف کامل نور آفتاب نبوده و با در نظر گرفتن شرایط اقلیمى به دنبال استفاده مطلوب از آن بوده است، مى توان از دستاوردهاى آن، در طراحى پایدار معمارى امروز و البته با امکانات و ابزارهاى موجود بهره گرفت. این بررسى ها نشان مى دهد که بسیارى از این موارد، قادر به برآوردن نیازهاى انسان جامعه کنونى است.