سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی خصوصی سازی در ایران

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمدعلی شریعت – عضو هیئت علمی دانشگاه آزاد سمنان

چکیده:

ایرانیان بهدلیل ذائقه اقتصادی دلبستگی خاصی به دارایی های ثابت و مشهود درپرتفوی یا سبد دارایی های خود دارند لذا زمین ساختمان انبارماشین آلات تجهیزات و اقلامی ازا ین گونه درجریان قیمت گذاری و ارزشیابی به ویژه برای نقل و انتقال یک شرک تاز اهمیت خاصی برخوردار می گردند بارها مشاهده شده است که درهنگام واگذاری یک شرکت ارزش این اقلام مورد توجه قرارگرفته است و این موضوع نشان میدهد که توجه به دارایی مشهود خاستگاه فرهنگی دارد اما امروزه آ«چه موجب شکوفایی و رشد سازمان ها می شود و ادامه حیات آنها را تضمین می کند نه دارایی های مشهود که دارایی های نامشهود آنهاست چیزی که با چشم سرقابل مشاهده نیست و آن را با ابزار حسابداری متعارف نمی توان اندازه گیری کرد یکی از باارزشترین دارای های نامشهود برند نشان سازمانی است که از جایگاه و ارزش بالایی دربین دارایی های نامشهود هرسازمانی برخوردار است درانی مقاله به یکی از جنبه های اعتباری و ارزش افزایی برند سازمانی بنام مسئولیته ای اجتماعی سازمان ها برداخته می شود که بی شک ضمن بهبود و اعتبار برند دارایی های نامشهود سازمانی را نیز افزایش و درنهایت این موضوع کششی درنگاه سرمایه گذار با تفکرات استراتژیک ایجاد کرده که خود تسهیل گری قوی درفرایند خصوصی سازی خواهد بود و بدلیل اهمیت بالای آن قابل ورود به قوانین و دستورالعملهای قیمت گذاری درفرایند خصوصی سازی نیز می باشد.