سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: اولین همایش ملی بیابان

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

محمدکیا کیانیان – عضو هیئت علمی دانشکده کویرشناسی دانشگاه سمنان
مجید کریم پور ریحان – عضو هیئت علمی مرکز بین­المللی تحقیقات بیابان دانشگاه تهران
امین صالح پور جم – دانشجوی دکتری دانشکده منابع طبیعی دانشگاه تهران

چکیده:

غالب کشور ایران به لحاظ جغرافیایی و آب و هوایی جزو مناطق خشک، بیابانی و کویری است. با وجود نامناسب بودن شرایط زیست برای انسان و غالب جانوران و گیاهان(مانند تابش مستقیم نور خورشید، گرما و تبخیر شدید، بادهای موسمی طولانی مدت، خاک های شور و قلیایی، ماسه زارها و تپه های شنی، وجود سخت لایه ها در بخش های زیرین خاک، پایین بودن سطح ایستابی آب های زیرزمینی و فقر پوشش گیاهی و غیره)، گونه های گیاهی خاصی در این مناطق می رویند که هم از لحاظ سازگاری و بوم شناختی و هم از لحاظ دارویی، منظرسازی، درآمدزایی و موارد استفاده ی دیگر قابل توجه هستند. مطالعه این گیاهان با هدف شناسایی، تولید، پرورش و حفظ گونه های بومی کمیاب و غیربومی سازگار، دارویی و اقتصادی دارای اهمیت فراوان است. از طرفی دیگر، امروزه حجم زیادی از ذخایر خاک کشور بر اثر فرسایش آبی و بادی به دلیل عدم استفاده درست (مانند بوته کنی و از بین بردن پوشش گیاهی بومی برای مصرف سوخت و غیره) توسط انسان هدر می رود. در این مورد نیز، این گونه ها علاوه بر حفظ و حراست از خاک، به عنوان بادشکن نیز مانع هجوم رسوبات بادی به خانه ها و تاسیسات زیربنایی می گردند. از این رو، بر آن شدیم تا به شناخت بیشتر این گیاهان سازگار با شرایط سخت (مانند رویشگاه های آنها، مصارف، ریخت شناسی، تکثیر و شرایط اقلیمی و غیره) جهت ارتقای اکوسیستم منطقه، تنوع زیستی و اکوتوریسم و در نهایت مقابله با بیابانزایی در بخش های مختلف این کشور پهناور بپردازیم. چون اساس توسعه پایدار و و هر گونه بهره برداری اصولی و منطقی از طبیعت، حفاظت از گونه های گیاهی و گنجینه ژنی است. امید است این تحقیق بتواند گره گشای مشکلات موجود در امر توسعه پایدار در مناطق خشک و بیابانی کشور باشد.