سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: یازدهمین کنفرانس مهندسی حمل و نقل و ترافیک ایران

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

شهریار افندی زاده – دانشیار دانشکده مهندسی عمران، تهران، دانشگاه علم و صنعت ایران
سجاد خلیلی – دانشجوی کارشناسیارشد مهندسی برنامه ریزی حمل و نقل، تهران
سیدابراهیم عبدالمنافی – دانشجوی دکتری مهندسی برنامه ریزی حمل و نقل

چکیده:

با توجه به نقشمهم ماتریسسفرهای مبداء- مقصد در فرآیند برنامه ریزی و ارزیابی سیاستهای حمل و نقل، تخمین ماتریسمذکور از اهمیت بسزائی برخوردار است. تخمین ماتریسبر مبنای نتایج حاصل از شمارشهای صورت گرفته توسط شمارشگرهای ترافیکی، یکراه حل قابلاطمینان برای بهروزرسانیاطلاعات مربوط به الگوی سفر در یکشبکه حمل و نقل میباشد. فرآیند انتخاب محل استقرار شمارشگرها خود مؤید نقشتعیینکننده تعداد و محل ترددشمارها در شبکه مورد مطالعه است. از اینرو گام اول را میتوان شناسایی پیشرفتهای صورت گرفته در ساخت مدلهای بهینه مکانیابی شمارشگرها دانست. دراین مقاله سعی میشود روشهای ارائه شده به منظور دستیابی به بهترین مکان جهت استقرار شمارشگرها و دستیابی به حداکثر اطلاعات ترافیکی شبکه حمل و نقل بر مبنای زمان ارائه آنها و مبنانی تئوریکدر نظرگرفته شده همچون میزان پوششتعداد جفت مبداء- مقصدها و جریان مشاهداتی بررسی شوند. در ادامه نقاط ضعف و قوت هریک از روشها دستهبندی شده و بر اساساختلافهای مطرح شده و خصوصیاتمدلهای ساخته شده برای هر یک، زمینههای تحقیقاتی آینده مشخصمیشود.