سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی و جشنواره علمی خرمای ایران

تعداد صفحات: ۶

نویسنده(ها):

احمد مشایخی – دانشجوی کارشناسی ارشد بخش باغبانی- دانشگاه شهید باهنر کرمان
همایون فرهمند – استادیار پژوهشکده باغبانی- دانشگاه شهید باهنر کرمان

چکیده:

نخل پاکوتاه ایرانی، یکی از گونه های بومی جنوب غربی آسیا است و به طور طبیعی در بخش های جنوب شرق ایران و عمدتا در استان سیستان و بلوچستان رویش دارد. این گونه، دارای دو واریته به نام های داز و پورک است. گیاه داز، معمولا دارای ساقه ای خوابیده بر روی خاک است که بخش انتهایی آن ها افراشته است. پورک بر خلاف داز حالت ایستاده و برافراشته دارد و زمی نگرایی کمتری نسبت به داز دارد. این دو واریته؛ افزون بر ارزش اکولوژیک در زیس تبوم های جنو بشرق ایران، همچنین از دیدگاه زینتی با ارزش می باشند و نقش عمده ای نیز در صنایع دستی و درآمدزایی افراد بومی دارند. همچنین، همراه با استفاد ههای خوراکی و دارویی، از این گیاه جهت تعلیف دا مها نیز استفاده می شود. بیشترین سطح رویشی داز را، منطقه بلوچستان ایران به خود اختصاص داده است و حدود ۱۵ درصد درآمد روستائیان، بستگی به بهره برداری از بر گهای داز دارد.