سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: ششمین کنگره ملی مهندسی ماشینهای کشاورزی و مکانیزاسیون

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

محمدحسین سعیدی راد – استادیار پژوهش مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی
ارژنگ جوادی – مربی پژوهش مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی خراسان رضوی
عباس مهدی نیا – دانشیار موسسه تحقیقات فنیو مهندسی کشاورزی

چکیده:

زیره سبز گیاهی یکساله و یکی از گیاهان زراعی مناسب برای مناطق خشک و نیمه خشک ایران است .برای جلوگیری از ریزش محصول در زمان برداشت، زیره سبز بصورت دو مرحله ای و ابتدا با دست یا داسبرداشت شده و پس از خشک شدن، با چوب دست و یا حرکت چهارپایان و تراکتورهای ک وچک از روی خرمن، عملیات کوبش محصول را انجام می دهند. این روش برداشت موجب صرف وقت و نیروی کار زیاد، از دسترفتن بخشی از محصول بدلیل کوبیدن ناقص، کاهش کیفیت و آلوده شدن محصول می گردد . بنابراین به منظور دستیابی به پارامترهای طراحی خرمنکوب زیره، در این تحقیق اثر تیمارهای رطوبت محصول، نوع تیغه کوبنده،سرعت دورانی استوانه کوبنده، فاصله بین کوبنده و ضدکوبنده و آهنگ تغذیه بر روی درصد وزنی دانه های جداشده، درصد خردشدگی ساقه ها و درصد پودرشدگی محصول مورد مطالعه قرار گرفتند. نتایج نشان داد که با افزایش رطوبت از ۷ به ۱۳ درصد، درصد وزنی دانه های جدا شده از۹۲/۸۵به ۹۰/۳۹ درصد کاهش می یافت همچنین افزایش رطوبت باعث کاهش معنی دار درصد پودر شدگی محصول از ۱۰/۱۵ به ۷/۵۶ درصد می بشد با افزایش سرعت دورانی استوانه کوبنده از ۷۰۰ به ۹۰۰ دور در دقیقه، درصد وزنی دانه های جدا شده ، خردشدگی ساقه ها و پودرشدگی محصول افزایش می یافت. تیمار نوع تیغه تاثیر معنی داری بر روی درصد وزنی دانه های جداشده نداشت در حالی که درصد خردشدگی ساقه ها و درصد پودرشدگی محصول در تیغه های ساینده کمتر ازنوع سوهانی بود. با توجه به نتایج این تحقیق استفاده از تیغه های ساینده با سرعت دورانی ۹۰۰ دور در دقیقه و وجود رطوبت ۷ درصد برای محصول زیره مناسبترین حالت برای کوبش می باشد