سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: یازدهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

فاطمه بحرینی – دانشجوی کارشناسی ارشد بیابان زدائی، گروه مرتع و آبخیزداری دانشگاه زاب
غلامرضا راهی – عضو هیئت علمی مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان بوشهر
احمد پهلوانروی – استادیار گروه مرتع و آبخیزداری ، گروه مرتع و آبخیزداری ، دانشگاه زابل

چکیده:

بیابان به نوع بشر شناخته می شود ، اما بیابان زایی همواره مفهوم گریزانی دارد. در حال حاضر در کنوانسیون سازمان ملل متحد، بیابان زایی به عنوان تخریب اراضی در سرزمینهای خشک (مناطق خشک ، نیمه خشک و خشک نیمه مرطوب) ناشی از عوامل مختلف ، از جمله تغییرات آب و هوایی و فعالیت های انسانی تعریف می شود. این تعریف ، در حال حاضر به صورت گسترده در جهان مورد استفاده قرار گرفته و اثرات آن ، منجر به در نظر گرفتن دقت تعامل دو طرفه میان اقلیم و بیابان زایی شده است. تغییرات چشمگیر در فعالیت های کشاورزی در طول چند دهه گذشته یکی از نیروهای اصلی برای تخریب اراضی در سرزمینهای خشک و نمونه هایی از فرسایش زمین برای مناطق مختلف در سراسر جهان می باشد. از جمله می توان به چرای مفرط ، سوختن زیست توده و تولید گازهای گلخانه ای در جو ، نقش کشاورزی در آلودگی هوا، تسطیح جنگل ها و اراضی جنگلی ، عدم تعادل فعالیت های انسانی و فرسایش بادی ، تاثیر کشاورزی آبی در شرایط سطح اراضی خشک اشاره کرد. از آنجایی که فعالیت های انسانی و بیابانی زایی با هم کار می کنند لذا تفکیک سهم اثر تغییر اقلیم و فعالیت های انسانی در فرایندهای بیابان زایی بسیار دشوار و مهم می باشد. لذا در این تحقیق به بررسی هر کدام از موارد فوق الذکر و تاثیر اقلیم بر بیابان زایی پرداخته شده است.