سال انتشار: ۱۳۸۹

محل انتشار: دوازدهمین همایش بین المللی حمل و نقل ریلی

تعداد صفحات: ۱۸

نویسنده(ها):

جبار علی ذاکری – استادیار دانشکده مهندسی راه آهن دانشگاه علم و صنعت ایران
بهروز میرفتاحی – کارشناس ارشد دانشکده مهندسی راه آهن دانشگاه علم و صنعت ایران

چکیده:

در قوس های تند خطوط راه آهن با شعاع کمتر از ۴۰۰ متر به دلیل عدم تامین مقاومت جانبی امکان تبدیل خطو درزدار به خطوط بدون درز وجود نداشته و در محل این درزها خرابی های زیادی از جمله خرابی ادوات ، لیهدگی تاچ و کناره ریل، شکستگی تراورس ، خرابی بالاست ، جابجایی جانبی خط و …..به وجود می آید. به منظور کاهش هزینه های هنگفت تعمیر و نگهداری و همچنین بهره گیری از فواید متعدد خطوطcwr ، می بایست مقاومت جانبی خط افزایش یابد. روشهای مختلفی برای افزایش مقاومت جانبی خط وجود دارد از جمله می توان به روش کاهش فاصله میان تراورس ها ، استفاده از مهارهای تراورس ، فن آوریهای جدید و تغییر نوع تراورس اشاره نمود همچنین در خصوص روشهای اندازه گیری مقاومت جانبی می توان از روش تراورس منفرد ، روش جابجایی پانل خط ، روش جابجایی مکانیکی خط ، روش استفاده از واگن خارج شده از خط ، روش اندازه گیری پیوسته دینامیکی مقاومت جانبی خط نام بد. در این مطالعه میدانی ضمن معرفی تراورس بتنی اصطکاکی و استفاده از روش جابجایی جانبی قاب به مقایسه میان مقاومتجانبی خط با ترتورس های معمولی و اصطکاکی در قوس با شاع ۲۵۰ متر می پردازیم. نتایج حاصل از بررسی های میدانی نشان داد که با استفاده از تراورس های اصطکاکی به جای تراورس های معمولی ، مقاومت جانبی خط بیش از ۶۷ درصد افزایش یافته است. بنابراین با توجه به نتایج آزمایشات با استفاده از تراورس های اصطکاکی می توان درزهای قوس های با شعاع کمتر از ۴۰۰ متر را جوش کرد.