سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: هفتمین کنگره علوم باغبانی ایران

تعداد صفحات: ۴

نویسنده(ها):

سلمان شوشتریان – دانشجوی سابق کارشناسی ارشد، گروه علوم باغبانی، دانشگاه شیراز
عسکر غنی – دانشجوی دکتری
علی تهرانی فر – دانشیار، گروه علوم باغبانی، دانشگاه فردوسی مشهد
مهناز کیانی فر – استادیار گروه گیاهان زینتی پژوهشکده علوم گیاهی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

امروزه گسترش فضای سبز با محدودیت هایی از قبیل کمبود منابع آبی مواجه شده است. در سه دهه اخیر فنونی در باغبانی فضای سبز با اصطلاح خشک منظرسازی وجود آمده است که در آن توصیه به محدودسازی و جایگزینی کشت چمن شده است. این پژوهش بمنظور بررسی سازگاری گیاهان پوششی جدید انجام پذیرفت. شش گونه گیاه پوششی سدوم مورد مطالعه در این پژوهش شامل سدوم قاشقی (Sedum spectabile Boreau.) ، سدوم قرمز (Sedum spurium Bieb.) ، سدوم گرزی (Sedum acre L.) ، سدوم غوره ای (Sedum album L) ، سدوم شبنمی (Sedum lydium Boiss.) سدوم هاشمی (Sedum. hybridium L.) بودند. برای اجرای این تحقیق آزمایشی به صورت کرت خرد شده بر پایه طرح بلوک های کامل تصادفی با دو فاکتور گونه ( ۶ گونه مذکور) و دور آبیاری ( ۳،۶ و ۹ روز) با ۳ تکرار در سال زراعی ۱۳۸۹-۱۳۸۸ انجام شد. در نهایت اثر گونه، دور آبیاری و بر همکنش آنها بر روی صفات مورد ارزیابی از قبیل وزن تازه و خشک اندام گیاه، سطح پوشش، درصد زنده مانی و کیفیت ظاهری مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج نشان داد که سه گونه قاشقی، غوره ای و قرمز توانایی سازگاری بیشتری نسبت به بوم منطقه داشته و می توان از آنها در فضای سبز شهری جهت جایگزینی نسبی چمن استفاده نمود. همچنین مشخص شد که با افزایش سطح آبیاری (دوره آبیاری) از ۳ به ۶ روز، میزان عملکرد گیاهان به غیر از درصد زنده مانی بطور معنی داری کاهش می یابد.