سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: همایش ملی انتقال آب بین حوضه ای (چالشها و فرصتها)

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

حسین بهرامی – کارشناس ارشد مدیریت مناطق بیابانی، آبخیزداری و GIS
ابراهیم کریمی سنگچینی – اداره منابع طبیعی و آبخیزداری استان چهارمحال و بختیاری
وفا محمودنژاد –
مصطفی مرادی –

چکیده:

کمبود آب تنها به بخش کنترل، ذخیره و تأمین آب مربوط نمی شود، بلکه به نحوه توزیع، انتقال، برنامه ریزی و مدیریت صرفه جویی و… ارتباط دارد. استان چهارمحال و بختیاری با وسعت ۱۶۵۳۲ کیلومتر مربع (یک درصد از مساحت ایران)، دارای ۱۰ درصد منابع آب ایران و سرچشمه دو رود بزرگ زاینده رود و کارون و بخشی از دز می باشد. در حالی که استان مذکور شامل حدود ۸۹۰ کیلومتر مربع دیمزار کم بازده، ۳۴۱۲ کیلومترمربع مراتع ضعیف با قابلیت تبدیل به باغ و کشاورزی و ۱۷۷۷ کیلومترمربع اراضی آبی می باشد. طبق آمار شرکت آب منطقه ای در حدود ۵۹/۷۲۸ میلیون مترمکعب میزان کسری آب مخرن دشتهای استان و حدود ۲۷۵۳ میلیون مترمکعب آب (سال ۱۳۸۹) برای طرح های آبزی پروری موجود مورد نیاز است. میزان خسارت خشکسالی سال ۱۳۹۰ به کارخانه ها و شرکت های استان ۱۶۳۳ میلیون ریال برآورد گردید. حوزه آبخیز ونک از زیر حوزه های اصلی کارون در شهرستان بروجن و مد نظر برای طرح انتقال آب بین حوضه ای (به استانهای دیگر) قرار دارد. چشمه علی-سولگان یکی از زیر حوزه های آبخیز ونک است که در منتهی الیه آن قرار دارد. مساحت این زیرحوزه ۱۵۸۳۵ هکتار است. طبق اولویت بندی آمایش سرزمین براساس روش مخدوم در زیر حوزه مورد بررسی، ۲۴۸۳هکتار مناسب برای کاربری کشاورزی آبی و باغداری و ۵۲۷ هکتار مناسب برای آبزی پروری ماهیان سردآبی شناسایی شدند. نسبت سود به هزینه استفاده از آب در درون حوزه ونک چندین برابر انتقال آب بین حوضه است بعلاوه اجرای طرحهای استفاده از منابع آبی در درون حوزه علاوه بر کنترل تخریب منابع آب و خاک حوزه رفاه و رونق اقتصادی منطقه را در برخواهد داشت.