سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی سالانه انرژی پاک

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

حسین یزدان داد – عضو هیأت علمی دانشکده منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه فردوسی مشهد
ناصر محمدزاده – دانشجوی مهندسی منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

پیشرفت و توسعه جوامع صنعتی در مقیاس وسیع با استفاده از انرژی میسر شده است. در حالی که امنیت کشورها به انرژی وابسته است، بشر با دو بحران بزرگ روبرو است. یکی آلودگی محیط زیست بر اثر سوختهای فسیلی و دیگر شتاب فزاینده در جهت به پایان بردن این منابع. طبق آمارهای به ثبت رسیده طی ۳۰ سال گذشته احتیاجات انرژی جهان به مقدار قابل ملاحظه ای افزایش یافته است. در سال ۱۹۶۰ مصرف انرژی جهان معادل ۳/۳گیگاتن بوده است. در سال ۱۹۹۰ این رقم به ۸/۸گیگاتن بالغ گردید، که دارای رشد متوسط سالانه۳/۳درصد می باشد و در مجموع ۱۶۶ در صد افزایشنشان می دهد و در حال حاضر مصرف انرژی جهان ۱۰ گیگاتن در سال بوده و پیش بینی می شود این رقم در سالهای ۲۰۱۰ و ۲۰۲۰ به ۱۲ و ۱۴ گیگاتن در سال افزایش یابد. لذا برای دست یابی به توسعه پایدار،اعمال مدیریت مصرف انرژی و بکارگیری منابع انرژی تجدید پذیر در چهار چوب سیاست توسعه پایدار اقتصادی از ضروریات بسیار مهم می باشد. امروزه در جهان بکار گیری این انرژی ها همگام با پیشرفتتکنولوژی متداول گشته و مراحل پیشرفت و توسعه خود را روز به روز سریعتر طی می نماید. توسعه تکنولوژی و بکارگیری انرژیهای تجدید پذیر مشابه هر تکنولوژی دیگر نیاز به طی مراحل متناسب باوضعیت خاص آن تکنولوژی دارد. در این مقاله سعی شده است تا مقایسه ای میان انرژی های تجدید پذیر و تجدید ناپذیر انجام شود و مزایا و معایب این دو انرژی در زمینه های گوناگون از جمله محیط زیستی و اقتصادی مورد بررسی قرار گیرد