سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: ششمین کنفرانس بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

کامبد امینی حسینی – استادیار و رییس پژوهشکده مدیریت خطرپذیری و بحران پژوهشگاه بین المللی زلزله شناسی و مهندسی زلزله
ژیلان پویان – پژوهشگرپژوهشکده مدیریت خطرپذیری و بحران پژوهشگاه بین المللی زلزله

چکیده:

کشور ایران به واسطه قرارگیری در منطقه ای فعال از نظر لرزه خیزی همواره در معرض رخداد رویدادهای ویرانگر لرزه ای بوده و تاکنون بسیاری از شهرها و نقاط روستایی کشوردر اثر زمین لرزه های متوسط تا بزرگ تخریب شده اند از این رو مساله بازسازی بعد از رخداد زلزله های بزرگ همواره بعنوان یکی از چالشهای نظام مدیریت بحران کشور مطرح بوده است در طول سالهای اخیر نیز زلزله های بزرگی در نقاط مختلف کشور به وقوع پیوسته است که از مهمترین آنها می توان به زمین لرزه های اوج ۱۳۸۱ بم ۱۳۸۲ و سیلاخور ۱۳۸۵ اشاره نمود نگاهی به بازسازی های انجام شده دراین مناطق نشان میدهد که برخی از مشکلات بازسازی در طول این سالها به مرور برطرف شده است و برخی موارد نیز همچنان باقی مانده است که لازم است در برنامه ریزی بازسازی توسط نهادهای ذیربط مورد توجه قرارگیرد دراین مقاله برخی از چالشهای اصلی در روند بازسازی سکونت گاههای روستایی در این زلزله ها مورد بحث قرا ر میگیرد.