سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: کنفرانس ملی بهره برداری از آب دریا

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

نیلوفر ارشد – پژوهشگر گروه محیط زیست طبیعی ، پژوهشکده محیط زیست جهاد دانشگاهی، رشت

چکیده:

در طی ۴۰ سال گذشته با الاخص در ده گذشته میزان آلودگی دریای خزر بطور چشمگیری افزایش یافته و متقابلاً فشارهای مربوط در اثر برخورد و تماس بشر با طبیعت بر روی سواحل و اکوسیستم های دریای خزر به صورت افزونی افزایشیافته است. دریای خزر حوزه آبی بسته به شمار میرود و به همین دلیل زمان ماند (residence time ) آلاینده ها در این دریا طولانی مدت است وباعث تعویق باز سازی آلودگی دریا میشود که این امر در بعضی موارد به سالها به طول میانجامد. منابع اصلی آلودگی دریای خزر در دو گروه طبقه بندی شده اند که شامل فعالیت های برون دریائی (درون خشکی) و یکسری فعالیتهای دور از کرانه به شمار میروند. بر اساس مطالعات سازمان حفاظتدریائی خزر (CEP ) در طی سال های ۲۰۰۱ و ۲۰۰۲ نشان داده شده است که دانه های ریز ناحیه جنوب دریای خزر تمایل بالایی برای انباشتن آلاینده ها با منشاء الی و معدنی دارند. اثرات آلودگی دریای خزر برگشت ناپذیر قلمداد شده بطوریکه شرایط زیستی آبزیان بمانند ماهیان ماهیان خاویاری و فوکدریائی را به مخاطره انداخته است که این متقابلا اثرات سوئی را از طریق چرخه غذائی و تجمع پذیری زیستی بر روی جوامع انسانی بر جای می گذارد.