مقاله مرکز گیلان در دوره قاجاریه از دیدگاه سیاحان خارجی از آغاز قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم ۱۳۱۳ – ۱۲۰۹ ه. ق. / ۱۸۹۵ _ ۱۷۹۴ م. (با تکیه بر عصر ناصری) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در تابستان ۱۳۸۷ در مسکویه از صفحه ۱۴۷ تا ۱۶۶ منتشر شده است.
نام: مرکز گیلان در دوره قاجاریه از دیدگاه سیاحان خارجی از آغاز قرن هجدهم تا اواخر قرن نوزدهم ۱۳۱۳ – ۱۲۰۹ ه. ق. / ۱۸۹۵ _ ۱۷۹۴ م. (با تکیه بر عصر ناصری)
این مقاله دارای ۲۰ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله گیلان
مقاله رشت
مقاله بیه پیش
مقاله بیه پس
مقاله قاجار
مقاله ناصری
مقاله سیاحان
مقاله خودذکو
مقاله بهلر

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: محمدی علی اکبر

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
کمتر کسی است که علاقمند به زادگاه خود نباشد. موقعیت خاص طبیعی گیلان یکی از دلایل این علاقمندی است. تعجبی ندارد برای مسافری که هرگز گیلان را ندیده و از تماشای حیرت آور آن، در سفرنامه خود، از این مناظر با تحسین یاد کند. تعدد منابع مکتوب در مورد مرکز گیلان قابل ملاحظه است. مراجعه به کتابخانه ایجاب می کرد که چنین مقاله ای پدید آید (با توجه به این که منابع دست اول در اختیار پژوهنده بود). خارجیانی که در قرون گذشته به ایران سفر کرده اند، چند طبقه بودند: اولا ایلچیان، ثانیا فرستاده های مختلف عیسوی، ثالثا جهانگردان. بنابراین اهمیتی که ما به مدارک معدود خارجی می دهیم بی جا نیست. مقادیر زیادی از نوشته های سیاحانی که به ایران آمده اند، مورد تاراج زمانه قرار گرفته و اکنون اثری از آن ها نیست. مثلا جهانگرد معروف ایتالیایی مارکوپولو دو بار گذرش به ایران افتاد و درباره جریان سفرش چیزی ننوشت و یا اگر هم نوشت کسی از آن نوشته ها اطلاعی ندارد. با مطالعه این سفرنامه هاست که می توان به ریشه اصلی این مسافرت ها پی برد و نهایتا نتیجه گرفت که بیشتر این مسافرت ها به کشور، مبتنی بر نیازهای اجتماعی و سیاسی بوده است.