سال انتشار: ۱۳۹۱

محل انتشار: دومین کنفرانس بین المللی سالانه انرژی پاک

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

مهری صفاری – دانشیار گروه زراعت و اصلاح نبات دانشکده کشاورزی- دانشگاه شهید باهنر کر
محمدکاظم خانجانی – کارشناس ارشد و مشاور حقوقی جهاد دانشگاهی کرمان

چکیده:

زمین و آب بعنوان نهاده های اصلی بخش کشاورزی می باشند. آب بعنوان یکی از منابع انرژی، تفاوت ماهیتی با سایر منابع فسیلی، خورشیدی یا بادی دارد. نحوه استفاده از زمین های آبی و دیم کشور؛ یکی از مسائل این بخش بوده وهست؛ زیرا کل زمین های قابل کشت کشور؛ حدود ۳۷ میلیون هکتار است؛ مشروط بر اینکه آب در دسترس برای آبیاری موجود باشد. در طی دهه های اخیر، با رشد جمعیت میزانتقاضا برای استفاده از منابع آب کشور، رشد فزاینده ای داشته است؛ اگر کل منابع آب بالقوه، یعنی ۱۳۰ میلیارد متر مکعب، ملاک محاسبه قرار گیرد؛ آب قابل دسترسی سرانه از میزان۶۸۵۸ متر مکعب در سال ۱۳۳۵ به میزان ۲۰۰۰ متر مکعب در سال ۱۳۸۰ رسیده است. نیاز آبی کشور در سال ۱۳۹۰ به ۱۲۶ و در سال ۱۴۰۰ به ۱۵۰ میلیارد متر مکعب خواهد رسید که رقم اخیر حدود ۱۵ % بیشتر از پتانسیل بالقوه منابع آب تجدید شونده کشور است. از آنجا که ۹۲ % منابع آبی توسط بخش کشاوری مصرف می شود، مهمترین چالش بخش کشاوری ایران، محدودیت منابع آب می باشد