سال انتشار: ۱۳۸۱

محل انتشار: پنجمین همایش ملی بهداشت محیط

تعداد صفحات: ۱

نویسنده(ها):

الله بخش جاوید – دانشکده علوم پزشکی شاهرود
علی اکبر رودباری – دانشکده علوم پزشکی شاهرود

چکیده:

اجتماعات انسانی از دیر باز پس از مورد استفاده قرار دادن منابع مختلف طبیعی موجود بر روی کره زمین، قسمتهای غیر قابل مصرف و زائد آن را دفع می نمودند. توجه به آلودگی های محیط و مقابله با آن از طریق برنامه های مختلف زیست محیطی از جمله مدیریت مواد زائد جامد، اکنون به صورت گسترده ای در بهداشت و اقتصاد جهان مطرح است. بقراری سیتم مدیریت جمع آوری و دفع مواد زائد جامد از جمله مواردی است که برای کنترل تولید، صرفه جویی و مصرف مواد و نیز فرآیند جمع آوری و دفع زباله اهمیتی اساسی دارد. جمعیت شهر شاهرود در سال ۱۳۸۰ حدود ۱۴۰۰۰۰ نفر می باشد و مطالعه رشد جمعیت در این شهر نشان می دهد که نرخ رشد جمعیت در سال ۱۳۷۵ تا ۱۳۸۰، ¼ درصد می باشد. سرانه تولید زباله روزانه در حال حاضر ۷۱۰ گرم می باشد. در این شهر جمع آوری زباله توسط ۸ ماشین جمع آوری زباله (۲ عدد نیسان، ۲ عدد ISUZO، ۱ خاور، دو عدد ماشین ۹۱۱، ۱ عدد بنز ۱۰) و تعدادی گاری دستی انجام می گیرد که گاری دستی زباله های سطح شهر را جمع آوری و به محل موقت واقع در سطح شهر انتقال می دهند. زباله خشک قابل بازیافت ۱۸/۲ درصد از کل زباله را تشکیل می دهد. زباله خشک که روزانه بایتی جمع آوری شود برابر با ۲۶۲۲۳/۳kg خواهد بود که نیاز به ۷ ماشین نیسان برای جمع آوری این میزان زباله می باشد. تعیین تعداد ماشین آلات بر اساس میزان زباله و چگالی آن برآورد می شود. زباله تولیدی روزانه قابل دفع و غیر قابل بازیافت حدود ۱۰۱/۰۶ تن می باشد که برای جمع آوری این میزان زباله علاوه بر ا مکانات موجود نیاز به تعداد ۱۵ عدد ماشین نیسان نیز می باشد.