سال انتشار: ۱۳۸۸

محل انتشار: دهمین سمینار سراسری آبیاری و کاهش تبخیر

تعداد صفحات: ۱۵

نویسنده(ها):

ساره سیاری – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه های آبی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
نسرین سیاری – دانشجوی دکتری آبیاری و زهکشی دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده:

خشکی یکی از خطرناکترین حوادث طبیعی است که حتی اگر اثرات آن بطور کامل احساس شوند، بطور دقیق قابل فهم نیست. وقوع خشکسالی ها نسبتاَ پیچیده اند، به اینصورت که وابسته به اثرات متقابل حوادث هیدرولوژیکی مختلفی نظیر بارندگی، رواناب، نفوذ، ذخیره سطحی و ذخیره آب زیرزمینی می باشند. تمامی این موارد دارای رفتاری تصادفی هستند، و نتایج این موارد نظیر خشکسالی و سیلاب نیز شاخصهای تصادفی هستند و بنابراین کمی کردن آنها تنها از طربق روشهای آماری واحتمالاتی امکان پذیر می باشد. خشکسالی ها حوادث هیدرولوژیکی هستند که دارای اثرات معکوس زیادی بر مسائل اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی و دیگر مسائل یک ناحیه می باشند. هرگونه افزایش فشار بر روی توسعه تولیدات کشاورزی و منابع آب نیازمند ارزیابی علمی خشکسالی هاست. از طرف دیگر خشکسالی نه تنها بر شرایط اقتصادی و اجتماعی تأثیر گذار است بلکه دارای اثرات محیطی مخرب نیز می باشد. سازمان هواشناسی جهانی(WMO) چهار نوع خشکسالی را معرفی می کند که عبارتند از خشکسالی های هواشناسی، اقلیمی، کشاورزی و هیدرولوژیکی. هر کدام از آنها دارای شرایط خاصی می باشد که موجب تأثیرات مربوط به خود می گردد. پیش بینی قابل اعتماد از وضعیت آینده دوره های خشک و تر، یکی از مبانی اصلی موفقیت در برنامه ریزی منابع آب است. هر چه پیش بینی ها از مبنای علمی و سطح معنی دار بالاتری برخوردار باشند، اعتماد عمومی به آنها بیشتر شده و حجم خسارات کاهش می یابد. برای مدیریت ریسک باید تصمیم گرفت که آیا آنالیز ریسک با روشهای موجود قابل توصیف است یا برای حل مناسب تر به تئوری علمی رجوع کرد.