سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: ششمین کنگره ملی مهندسی عمران

تعداد صفحات: ۸

نویسنده(ها):

سمیه جنت رستمی – دانشجوی دکتری مهندسی منابع آب، دانشگاه تهران
مجید خلقی – دانشیار گروه مهندسی آبیاری و آبادانی، دانشگاه تهران
کورش محمدی – دانشیار گروه مهندسی آب، دانشگاه تربیت مدرس
مرضیه مالمیر – دانشجوی دکتری مهندسی منابع آب، دانشگاه تهران

چکیده:

محدودیت منابع آب سطحی و افزایش بی رویه جمعیت در چند دهه اخیر باعث وارد آمدن فشار مضاعف بر سفرههای آب زیرزمینی و خسارات جبران ناپذیری به منابع طبیعی کشور شده است، جهت جلوگیری از این فاجعه بایستی مدیریت بهینه بهره برداری از آبهای زیرزمینی به عنوان یک اصل و پایه در برنامهریزیها مورد توجه قرار گیرد. در این تحقیق جهت مدیریت بهینه آبخوان دشت شهرکرد از مدلGWM استفاده گردید، و رفتار آبخوان خطی در نظر گرفته شده است. با توجه به اهمیت چاه های شرب و صنعت (از نظر تامین آب موردنیاز)، سعی گردید با حفظ میزان آبدهی چاه های شرب و صنعت، مدیریت بر روی میزان بهره برداری از چاه های کشاورزی صورت گیرد. نتایج بدست آمده در این تحقیق، نشان داده است که مدل بهینه سازی توانسته با متوسط سالیانه ۹۲/۳۹ درصد برداشت نسبت به شرایط فعلی، افت سطح آب زیرزمینی را تا ۱۰ درصد کاهش دهد. همچنین مقایسه مقادیر افت در شرایط بهینه حاصل از مدل بهینه سازی و شبیه سازی نتایج بهینه سازی نشان می دهد با پذیرفتن درصد ناچیز خطا، می توان نتیجه گرفت که خطی در نظر گرفتن رفتار آبخوان چندان دور از واقعیت نمی باشد.