سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین کنفرانس ملی مدیریت بحران، زلزله و آسیب پذیری اماکن و شریانهای حیاتی

تعداد صفحات: ۷

نویسنده(ها):

بهروز بالایی لنگرودی – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت سوانح طبیعی، دانشگاه تهران
اسماعیل صالحی – استادیار مدیریت سوانح طبیعی، دانشگاه تهران
مصطفی باقرصاد – دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت سوانح طبیعی، دانشگاه تهران
محسن مهرجو – دانشجوی کارشناسی ارشد برنامه ریزی شهری و منطقهای، دانشگاه آزاد اسلا

چکیده:

[توضیح سیویلیکا: به دلیل ناخوانا بودن فرمولها فایل مقاله حذف گردید]
بیشتر شهرهای دنیا در مناطق سانحه خیز بنا شده اند و همین امر سبب افزایش آسیب پذیری آنها در مقابل سوانح میگردد. تهران نیز مانند بسیاری ازشهرهای بزرگ دنیا، در نزدیکی گسلهای فراوانی واقع است و به عنوان پایتخت، موقعیت خاصی را تجربه مینماید. آوار به جامانده پس از زلزله، وضعیت امدادرسانی را با مشکل جدی مواجه و رفت و آمد را کُند میکند. تخمین سطح گسترگی آوار میتواند به برنامه ریزی برای فاز پاسخ، کمک شایانی نماید. برنامه ریزان شهری و مدیران بحران، نیازمندند تا بدانند که کدامیک از شریانهای اصلی مسدود خواهند شد تا بتوان در صورت امکان، راهی جایگزین یافت و یا به تخلیه ی آوار از سطح معبر سرعت داد. یکی از معدود روشهایی که به تخمین سطح گسترش آوار میپردازد، روش RISK-UE میباشد که در اروپا مورد استفاده قرار میگیرد. در این روش، به دسته بندی ساختمانها بر اساس مجاور بودن با ساختمانهای اطراف پرداخته و میزان گسترش آوار، تخمین زده میشود. در این مقاله، به محاسبه ی آوار پرداخته شده است که بر اساس این روش، بیشترین سطح گسترش، حدود ۴/۲ است که بیش از نیمی از عرض معبر اشغال میگردد.