مقاله مجمع البحرین، اقلیم هشتم، بهشت ناپیدای زمین که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۲ در چشم انداز جغرافیایی از صفحه ۱۰۶ تا ۱۱۶ منتشر شده است.
نام: مجمع البحرین، اقلیم هشتم، بهشت ناپیدای زمین
این مقاله دارای ۱۱ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله مجمع البحرین
مقاله دریا
مقاله اساطیر
مقاله اسلام
مقاله عرفان

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: رحمانی اکرم
جناب آقای / سرکار خانم: اقدامی علیرضا

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مجمع البحرین، محل اتصال خلیج عقبه با خلیج سوئز، بر اساس جهان شناسی قدیم و گیتی شناسی سامی غربی، محل تلاقی دو دریا و پایان دنیاست که در آن آسمان و زمین به هم می رسند. مراد از دو دریا دو دریای اسطوره ای و پیش آفرینشی است که به صورت عوالم برین و زیرین خوانده شده اند و در سطح فرکانس عالم مادی قرار نمی گیرند. از دیدگاه اسلام در مجمع البحرین شخصیتی به نام خضر یا پیر وجود دارد که وظیفه رساندن سالکان از وادی های پرخطر به این مکان را بر عهده دارد. در مکتب عرفان و تصوف نیز مجمع البحرین مفاهیمی چون: قاب قوسین، دل سالک، عالم مثال یا عالم وسیط، یکی از منازل سالکین حقیقت، حضرت جمع الجمع، غار اصحاب کهف، بحر محسوسات و معانی، بحر غیب و شهادت، بحر امکان و وجوب و بحر نبوت و ولایت دارد. هدف از این تحقیق، بیان موقعیت جغرافیایی، اسطوره ای، دینی و عرفانی واژه «مجمع البحرین» می باشد. در این مقاله تحقیقی سعی شده مفاهیم گوناگون این واژه مورد بررسی و تحلیل قرار گیرد و اطلاعاتی در مورد این مکان و حقیقت وجودی آن ارائه گردد. نتایج به دست آمده از این تحقیق این است که مجمع البحرین محل آفرینش اولیه انسان، محل تلاقی دو دریا و محل اتصال خلیج عقبه با خلیج سوئز، همان بهشت ناپیدای زمین و اقلیم هشتم، اقلیمی که حوادث و حکایاتش در ملکوت و در عالم نفس و عالم بیداری شهودی روی می دهد، مکانی معنوی و در عین حال حقیقی است.