سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی معماری و شهرسازی اسلامی

تعداد صفحات: ۲۱

نویسنده(ها):

علیرضا رازقی – دانشجوی دوره دکتری معماری اسلامی دانشگاه هنر اسلامی تبریز

چکیده:

مقاله حاضر با این سئوالات بنیادین آغاز می گردد که: طراحی میان افزا و مجاور افزای تاریخیفرهنگی به چه معناست؟ و اساسأ چرا و در چه مواردی با این شیوه طراحی مواجه می شویم؟ و نهایتأ؛مبانی و مبادی طراحی میان افزا و مجاور افزا چه مواردی را مورد تأکید قرار می دهد؟در متن مقاله پس از ارائه تعاریف اولیه از میان افزایی و مجاور افزایی تاریخی فرهنگی و شناختوجه وجودی این طرح ها، به پردازش مبانی نظری متناسب با این شیوه از طراحی معماری پرداخته ومهمترین رئوس مرتبط با موضوع، مورد تجزیه و تحلیل قرار می گیرند. در راستای ایجاد ادراک جامع ترنسبت به مباحث نظری مطروحه، ابتدا مصادیقی عینی و مستند از طرح های افزوده در وضعیت فعلیمعماری و شهرسازی ایران در حوزه میراث فرهنگی مورد نقد و بررسی واقع خواهند شد. تأکید براحترام به تاریخ و تاریخیگریِ برگرفته از بستر طرح و حضور تعمیق یافته ی فلسفه تاریخ در طرحهایمعماری یاد شده، همچنین رعایت اصول طراحی معماری خنثی از محورهای کلیدی مقاله محسوبمی شوند.این مقاله با هدف افزایش معرفت و تغییر نگرش نسبت به مبانی طراحی معماری در حوزه یمیان افزایی و مجاور افزایی تألیف شده است.