سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: پنجمین کنفرانس سراسری آبخیزداری و مدیریت منابع آب و خاک کشور

تعداد صفحات: ۵

نویسنده(ها):

محسن ایراندوست – استادیار گروه مهندسی آب ، دانشگاه آزادکرمان
رضا محمودی لیرزردی – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه های آبی ،دانشگاه آزادکرمان،عضو باشگاه پژو
مهدی محمدآبادی – دانشجوی کارشناسی ارشد سازه های آبی
سیدیحیی موسوی زاد – -۴ کارشناس ارشد سازه های آبی ، دانشگاه آزاد کرمان

چکیده:

حجم فاضلاب تولیدی بوسیله منابع خانگی ، صنعتی و تجاری با شرایط جمعیتی و زندگی شهری ، رشد یافته و باعث افزایش توسعه اقتصادی میشود،در نتیجه کاربرد چشمگیر فاضلاب نیز افزایش یافته ، همانگونه که کار میلیون ها کشاورز در حجم کم در مناطقشهری و نیمه شهری کشورهای در حال توسعه به فاضلاب یا منابع آبی آلوده فاضلاب بستگی دارد تا محصولات خوراکی با ارزش رابرای بازارهای شهری آبیاری نموده ، غالباً هنگامی که هیچ منبعی از آب آبیاری در دست نیست. اجزاء نامطلوب در فاضلاب می تواند به سلامت انسان و محیط صدمه رساند . از این رو آبیاری فاضلاب موضوعی مهمی برای عوامل دولتی مسئول جهت حفظ بهداشتعمومی و کیفیت محیطی است . به دلایل مختلف اکثر کشورهای در حال توسعه هنوز قادر به اجرای برنامه های عملکردی جامع فاضلاب نیستند . بنابراین در دوران نزدیک ، مدیریت خطر و راه حل های موقتی نیاز است تا مانع از اثرات معکوس آبیاری فاضلابشود . راهکارهای WHO در سال ۲۰۰۶ برای کاربرد فاضلاب تدوین شد، که اندازه گیری هایی رادر ماوراء توصیه های سنتی تولیدمحصولات صنعتی یا غیرخوراکی پیشنهاد نموده است . استانداردهای فاضلاب با انگیزه و تحرک می تواند باعث توسعه و گسترش در مدیریت آب بوسیله بخشهای خانگی و صنعتی با تخلیه فاضلاب از منابع اصلی شود . تفکیک آلوده کننده های شیمیایی از فاضلاب شهری ، عملکرد را تسهیل بخشیده و خطر را کاهش می دهد . تحکیم ظرفیت اصلی و ایجاد روابط بین تحویل آب و بخشهایفاضلاب از طریق هماهنگی داخلی به مدیریت بسیار موثر فاضلاب و کاهش خطر منتهی می گردد