تذکر: یک بررسی و تحقیق گسترده در مورد بیماری اوتیسم در نوزادان و کودکان توسط بی. جی گالاگرو بی جی جونز در مجتمع پزشکی بیماریهای مغز و اعصاب صورت پذیرفت. ۱۹۹۰، مجله روانشناسی بالینی ۳۶۰، صفحه ۹۳۶.

.(واندرشاف ۱۹۸۷، صفحه ۱۶)روتر(۱۹۶۸) چهار رفتار خاصی مبتلایان به اوتیسم را گزارش نمود:

۱- کودکان مبتلا به اوتیسم اسباب بازی هایی را با شکل و ساختار خاصی دوست دارند و با آنها بازی می کنند.

۲- کودک مبتلا به اوتیسم به یک اسباب بازی دل می بندد. کودک، این اسباب بازی را می خواهد و تمام مدت شبانه روز خود را با آن سپری می کند. اگر کودک را تنها رها کنید، او به طور معمول غر می زند و بد عنق است.

۳- کودک به اعداد توجه خاصی نشان نمی دهد و رنگ ها و اجسام هندسی نیز از این قاعده مستثنی نیستند.

۴- کودک، نظم خاصی در مورد کارهای روزمره پیش روی خود قرار می دهد که اگر این نظم و ترتیب به هم بخورد، مضطرب می شود.(صفحات ۱۴۰-۱۳۹)

از لحاظ روانشناختی یک کودک مبتلا به اوتیسم نمی تواند مانند دیگران احساسات را درک کند.(پرتر، فریت لیزلی لیکام، ۱۹۸۹. براکن – کوهن ۱۹۹۱، میسون، مک گیفارمر – داگان و ریزلی ۱۹۸۹) یک موضوع مهم رابطه کودک و مادرش است. اکثر فعالیت ها و عملکردها در دوران ابتلا به بیماری اوتیسم با عدم پرورش و بلوغ جسمانی مادر ارتباط دارد. «بولی » به همراه سازمان بهداشت جهانی سازمان ملل در مورد تاثیرهای طلاق مادران به بررسی و کاوش پرداخت. او چنین گزارش کرد: کافی است بگوییم آنچه به آن ایمان داریم و برای سلامت ذهن و اعصاب و روان لازم است، آن است که نوزادان و کودکان باید تجربیات خوب را احساس کنند و روابط مستمر و پیوسته ای را با مادرشان داشته باشند و یا اینکه از حضور مستمر مادرشان استفاده کنند. (ص ۱۰) کودکان مبتلا به اوتیسم از مادر بی بهره هستند و نمی توانند از قابلیت های خودشان برای برقرای با افراد آشنا و غریب استفاده کنند.

روش درمان با دارو

روش های تجربی به منظور کمک به کودکان مبتلا به اوتیسم در دست بررسی هستند. اکثر روشهای درمان با استفاده از دارو است. نالتر کسون، دارویی است که دریافت کنندگان اوپیدی در مغز رامسدود می کند و امروزه در مورد این دارو تحقیقات گسترده ای انجام پذیرفته است. هرمان و همکارانش (۱۹۸۶). نار ترکسون را بر روی ۵ کودک مبتلا به اوتیسم ۳ تا ۱۲ ساله به مدت ۸ هتفه امتحان و آزمایش کردند. داروی مذکور حالت درون گرایی فرد، تکان دادن دست لرزش بدن، زمزمه کردن واژه های بدون معنا و پرحرفی در منزل و ازمایشگاه را کاهش داد. قبل از مصرف نارتروکسون، کودک به کسی با زل زدن به چشمانش به مدت طولانی نگاه می کند اما پس از خوردن داروهایش، مدت زمان بیشتری (۱۵ بار بیشتر) با چشم های ارتباط برقرار می کند. کودک از در آغوش مادر بودن بیشتر لذت می برد بنابراین هرمان و همکارانش نظریه ای را عنوان کردند که آرامش والدین در دوران مختلف می تواند در مغز کودک اوپتئید بسیار زیادی را تولید کند. (صفحه ۱۱۷۲) هرمان و همکارانش (۱۹۸۷) باز هم با بشه کودک (پسر بچه) ودو مرد مبتلا به اوتیسم و سه مرد سالم غیر مبتلا به اوتیسم کار خود را ادامه دادند. دانشمندان نارتروکسین را برای هر سه پسر تجویز کردند تا این مسئله را بررسی کنند که اگر دارو مصرف کنند

تلاش های شان در خود آزاری کاهش می یابد. نالتروکسن فعالت پسر بچه های مبتلا به اوتسیم را جهت خود آزاری کاهش داد. قبل از مصرف دارو یک کودک مبتلا به اوتیسم ۲۰۰ مرتبه در جلسات ۵ دقیقه ای سعی داشت خودش را آزاد دهد. حتی او می کوشید تا کلاهش را برای حفاظت از خود به سر کند. نالتروکسن رفتارهای این افراد را بهبود بخشید و این حالت ها را کاهش داد. (هرمان و همکارانشی ۱۹۸۷) کودک مبتلا به اوتیسم بهبود می یابد. دستاوردهای نهایی از این ایده تبعیت و پیروی می کند که ناتروکسن یک داروی جهانی نیست حتی این مسئله در مورد SIB و یا اوتیسم صادق نیست. به دلیل آنکه برخی از کودکان از مقدار اضافی اوپتئید در بدنشان بی بهره اند. (راتر ۱۹۸۷).

والتر، براتز، فیستثن، مارکیویود هال بر روی مردان جوان ۱۴ ساله آزمایش کردند (۱۹۹۰) که SI B بر روی آنها بدون تاثیر بود زیرا اوتیسم را باید در سن سه سالگی تشخیص داد. والتر و همکارانش نتروکسین را کشف کردند و از آن به عنوان یک داروی خنثی (دارونما) طی مدت زمان ۲۱ روز استفاده کردند. تعداد دفعات استفاده از SIB در مدت زمان درمان با نتروکسن کاهش می یابد و با دارونما آنرا بیشتر می کنند. نتایج و شواهد بر عکس العملهای بالینی مناسب با کاربرد نیتروکسن دلالت می کند. والتز و همکارانشی ۱۹۹۰، صفحات (۱۷۴-۱۷۲). محققان کاهش چشمگیری را در رفتارهای نابهنجار و SIB در هر بیمار مشاهده می کنند که افزایش قابل ملاحظه ای در برقراری ارتباط با چشم و رفتار اجمالی و مهارتهای زبانی ارتقاء یافته نشان می دهد.

داروی دیگر برای درمان اوتیسم، آنتی ها پیر تنسیوتبابلاکر است که رفتارهای پرخاشگرانه و نابهنجار را کاهش می دهد. روانشناسی جان جی راتی در مرکز مغز و اعصاب ماساچوست بلاکرتبا را شرح داد که در دزهای کم به بیماران مبتلا به اوتیسم استفاده می شود. (به بور توجه کنید یا مراجعه کنید ۱۹۸۶) دز هر هفته یا دو هفته یکبار افزایش می یابد اگر معضل ادامه یابد. درمان مذکور تقریباً تا ۴ ماه به طول می انجامد. «رتی» گزارش کرد که افراد مبتلا به اوتیسم دیگر رفتارهای پرخاشگرانه و نابهنجار چندانی از خود نشان ندادند و با کاهش رفتارهای نابهنجار، رفتار دوستانه شان افزایش یافت. تحقیقات نشان می دهد بیماران وقتیکه با شرایط اجتماعی مساعد روبرو باشند، کاهش درد و بیماری مشاهده می شود.