سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: دومین همایش علوم زمین

تعداد صفحات: ۱۲

نویسنده(ها):

مسعود حبشی رضائیه – دانشجوی کارشناسی زمین شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان
راضیه محمدی – دانشگاه آزاد اسلامی واحد آشتیان،گروه زمین شناسی، آشتیان ، ایران

چکیده:

دریاچه ارومیه بین استانهای آذربایجان غربی و آذربایجان مساحت کلی دریاچه ارومیه ۵۰۰۰ تا ۶۰۰۰ کیلومتر مربع و حجم آب آن ۳۱۵۰۰ کیلومتر مکعب می باشد. سطح آب این دریاچه حدود ۳۰۰ متر از از سطح دریاهای آزاد بالاتراست . .در این دریاچه ۱۰۲ جزیره کوچک و بزرگ وجود دارد که مساحت کل این جزایر کوچک و بزرگ ۳۳۴۸۶ هکتار می باشد. دریاچه ارومیه از نظر بوم شناسی و ژئوتوریسمی قابلیت های زیادی را دارا است . از دیدگاه زمین شناختی و تکتونیکی این حوضه حاصل عملکرد گسل های فشاری، مانند گسل تبریز، گسل زرینه رود است . دریاچه ارومیه در بخشی از پهنه خرد شده بین صفحه های عربستان و ایران و ترکیه قرار گرفته است .کوه های بلندی این دریاچه را احاطه نموده است . این دریاچه قابلیت تبدیل شدن به ژئوپارک ملی و فرا ملی را داراست . از جمله قابلیت های ژئوتوریسمی و ژئوپارکی این دریاچه می توان به: مناظر طبیعی و بکر آن، جزایر موجود با سیستم اکولوژیکی طبیعی و حیات وحش موجود در آنها، وجود مناظر زیبای زمین شناسی و زمین گردشگری از جمله عثمان یوموروغی و کاظم داشی، ایجاد حوضچه های لجن درمانی و نمک درمانی اشاره نمود. در صورتی که این دریاچه به ژئوپارک مبدل گردد سومین ژئوپارک ایران بعد از ژئوپارکهای قشم و منطقه آزاد ارس، و از نظر فرا ملی دومین ژئوپارک بزرگ بعد از ژئوپارک قشم در خاورمیانه خواهد بود.