مقاله فعالیت بدنی در اوقات فراغت و ارتباط آن با عوامل خطرساز سندرم متابولیک در بزرگسالان تهرانی: مطالعه قند و لیپید تهران که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در آبان ۱۳۹۱ در مجله غدد درون ریز و متابولیسم ایران از صفحه ۳۳۵ تا ۳۴۲ منتشر شده است.
نام: فعالیت بدنی در اوقات فراغت و ارتباط آن با عوامل خطرساز سندرم متابولیک در بزرگسالان تهرانی: مطالعه قند و لیپید تهران
این مقاله دارای ۸ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله فعالیت بدنی در اوقات فراغت
مقاله سندرم متابولیک
مقاله چاقی
مقاله بزرگ سالان
مقاله مطالعه قند و لیپید تهران

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: فام بیتا
جناب آقای / سرکار خانم: آموزگار عطیه
جناب آقای / سرکار خانم: دلشاد مریم
جناب آقای / سرکار خانم: قنبریان آرش
جناب آقای / سرکار خانم: حسین پناه فرهاد
جناب آقای / سرکار خانم: عزیزی فریدون

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
مقدمه: فعالیت بدنی در اوقات فراغت (LTPA) به عنوان یک رفتار مرتبط با شیوه زندگی، عامل پیشگیری کننده سندرم متابولیک (MetS) محسوب می شود. هدف پژوهش حاضر، بررسی ارتباط LTPA با MetS در بزرگسالان مطالعه قند و لیپید تهران (TLGS) بود.
مواد و روش ها: در پژوهش مقطعی کنونی ۴۶۶۵ نفر (۱۹۷۶ مرد و ۲۶۸۶ زن) با فاصله سنی ۷۰-۲۰ سال به روش خوشه ای تصادفی چند مرحله ای از جمعیت TLGS انتخاب شدند. این افراد بر اساس میزان نمایه توده بدن (BMI) گروه بندی شدند. سطح فعالیت بدنی به کمک پرسش نامه معتبر MAQ مشخص گردید. معیار تعریف سندرم متابولیک JIS در نظر گرفته شد.
یافته ها: شیوع سندرم متابولیک در گروه چاق (۵۸٫۲%) بیشتر از افراد دارای اضافه وزن (۳۶٫۶%) و افراد با وزن طبیعی (۶%) بود (P=0.001). افراد دارای وزن طبیعی (۱۸٫۱%) فعالیت بدنی بیشتری در اوقات فراغت نسبت به دو گروه دیگر داشتند. در میان افراد دارای وزن طبیعی، خطر کاهش میزان کلسترول – HDL و افزایش تری گلیسرید (TG) در افراد با فعالیت بدنی سبک بیشتر از افراد با فعالیت بدنی سنگین بود (۲٫۳۳، ۱٫۰۵: دامنه اطمینان ۹۵%، ۱٫۱۵: نسبت شانس) (۲٫۱۴، ۱٫۰۱: دامنه اطمینان ۹۵%، ۱٫۴۶: نسبت شانس). در گروه دارای اضافه وزن، احتمال افزایش میزان قند خون ناشتا در افراد با فعالیت بدنی متوسط بیشتر از افراد دارای فعالیت سنگین بود (۳٫۲۳، ۱٫۳۷: دامنه اطمینان ۹۵%، ۱٫۶۵: نسبت شانس). در گروه نام برده، LTPA با سندرم متابولیک ارتباط معکوس نشان داد (۴٫۲۱، ۱٫۰۳: دامنه اطمینان ۹۵%، ۲٫۰۸: نسبت شانس).
نتیجه گیری: بر اساس این پژوهش، افزایش LTPA با کاهش شانس تغییرات نامناسب در اجزای تشکیل دهنده سندرم متابولیک و بروز MetS ارتباط دارد.