سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: همایش ملی سازه، راه، معماری

تعداد صفحات: ۱۱

نویسنده(ها):

سروین الهی – کارشناس معماری دانشگاه تهران

چکیده:

تداوم بقای انسان درگروه زندگی و تعاملات اجتماعی است چنانچه موجودیت شهر با وجود انسان ها درآن معنا می باید لذا شهر به عنوان بستر زیست ادمی می بایست سرشار از عرصه های جمعی برای تعاملات انسانی و اجتماعی باشد انچه از شهر دراذهان عمومی ادراک می شود مجموعه ای از عرصه ها و فضاهای جمعی با مقیاس ها و عملکردهای مختلف می باشد به نحوی که درقیاس نقش توده ها و فضاها درشهر فضا اولین جایگاه را در فرایند ادراک برعهده دارد امروزه در تهران به عنوان پایتخت و بزرگترین کلانشهر کشور لزوم ایجاد فضاهای باز شهری برای گذراندن اوقات فراغت و تفرج و ایجاد ارتباطات اجتماعی انسانی بیش از پیش خود نمای یکند دراین نوشتار ازطریق پژوهش اکتشافی به بررسی مباحث نظری مرتبط تحت عناوین تعریف فضاهای جمعی ضرورت توجه به فضاهای جمعی در شهرهای ایرانی ریشه ها و عوامل شکل گیری فضاهای جمعی شهری ایرانی و مهمترین دلایل فقدان فضاهای شهری مناسب در کلانشهر تهران و عوامل و ریشه های آن ارایه می شود.