سال انتشار: ۱۳۹۴

محل انتشار: دومین کنفرانس ملی توسعه پایدار در علوم تربیتی و روانشناسی، مطالعات اجتماعی و فرهنگی

تعداد صفحات: ۱۰

نویسنده(ها):

خدیجه هوشی ورزل – دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه علوم تحقیقات گیلان (دانشگاه آزاد رشت)

چکیده:

عوامل مؤثر بر یادگیری بسیار گسترده و وسیع می باشند و شناسایی این عوامل در رفع مشکلات و نارسایی های موجود در سیستم آموشی مهم است. یکی از این عوامل سبک یادگیرندگان است. محققان معتقدند که اگر سبک یادگیری فرد با رشته ای که در آن تحصیل می کند همخوان نباشد شخص یا از آن رشته انصراف داده و با منجر به نارضایتی وی نسبت به آن می شود. با توجه به تأثیر سبکهای یادگیری بر پیشرفت تحصیلی دانشجویان لازم است مدرسان از چگونگی و انواع آن آگاه باشند. و همچنین مقوله ی فرهنگ و ارتباط آن با یادگیری، زمان زیادی نیست که به حوزه تعلیم و تربیت وارد شده است. تحقیقات نشان می دهد الگوهای فرهنگی مختلف، فرایند تدریس ورفتار فراگیران را تحت تأثیر قرار می دهد و در نتیجه با سبک های تدریس و یادگری متفاوت مواجهیم. با توجه به مطالعات انجام شده، می توان تفاوتهایی را در سبکهای یادگیری فراگیران با فرهنگی های مختلف مشاهده کرد. مقاله حاضر، به مرور پژوهش های انجام شده در رابطه بین فرهنگ و سبک های تدریس و یادگیری می پردازد. روش مورد مطالعه، توصیفی- تحلیلی بوده و با مرور مبانی نظر و تحقیقات میدانی، رابطه بین فرهنگ و سبک های یادگیری استخراج ودر نهایت یافته های آن برای برنامه های درسی استنتاج گردید. امروزه نظام تعلیم و تربیت هر جامعه زیربنای توسعه اجتماعی اقتصادی، سیاسی و فرهنگی آن جامعه به شمار می رود بررسی عوامل پیشرفت جوامع پیشرفته نشان می دهد که همه این کشورها از آموزش و پرورش توانند، مؤثر و کارآمدی برخوردارند. یادگیری از مهمرتین زمینه های مطرح در علوم روانشناسی و تعرایف آن از دشوارترین مفاهیم است.