سال انتشار: ۱۳۹۰

محل انتشار: اولین همایش ملی آموزش در ایران ۱۴۰۴

تعداد صفحات: ۹

نویسنده(ها):

حامد همتی – کارشناسی ارشد مدیریت مالی ، مدرس دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران جنوب
بهروز پیری زاده – کارشناس ارشد مدیریت اجرایی (mba) ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد بناب
سمیرا جعفری – کارشناسی ارشد شیمی تجزیه ، دانشگاه تبریز

چکیده:

خداوند شما را از زمین آفریده است و آن را مستعمره قرار داده و خواسته است که با سعی و عمل آنرا معمور و آباد نمایید.واژه کار آفرینی در بسیاری از لغتنامه ها و فرهنگ های زبان فارسی به عنوان «آفریننده کار » معنی شده است.اما در ادبیات تخصصی کار آفرینی این تعریف به کلی اشتباه است. کارآفرینی ، مفهومی است که همراه با خلقت بشر وجود داشته است.به تعمیری دیگر ، کار آفرینی ، کانون و مرکز ثقل کار و تلاش و پیشرفت بشر در عصر مدرنیته ، تلقی می شود. به زبان سادره ، کار آفرینیهمان فرایند تاسیس و یا توسعه کسب و کار ، بر مبنای یک فکر و ایده نو است. کار آفرینی ، به منظور رشد و نمو در جوامع ، نیازمند وجود فرهنگ خاصی است. با توجه به اهمیت کلیدی کار آفرینی در اقتصادها نوین (ایجاد شرکتهای کوچک و متوسط) ، کشورهای مختلف ، برنامه های مفصلی را برای بسط چنین فرهنگی در جامعه خود تدارک دیداه اند تا بتوانند همچنان مسیر رشد و پویایی شان را ادامه دهند.آموزش کار افرینی سیاستی است که به طور مستقیم در کمیت و کیفیت عرضه کار آفرین در یک جامعه اثر می گذار.به همین دلیل است که بسیاری از مشورها بویژه کشورهای پیشرفته که حتی الامکان موانع و مشکلات بر طرف شده اند، دولتها به شکوفا کردن توان بالقوه مردم پرداخته اند.آموزش به تولید کنندگان کوچک بسیار اهمیت دارد .با اجرای این سیاست همواره می توان به اهداف گوناگونی مانند شناخت فرصتها و چگونگی بهره برداری از آنها ، آشنایی با تکنولوژی و دانش فنی جدید و چگونگی بکارگیری آنها ، روش های جدید علمی مدیریتی و بازرگانی جامعه عمل پوشید.آموزش می تواند بلند مدت (مانند آموزش از دوره دبیرستان به بعد) و یا کوتاه مدت (مانند سخنرانیهای ادواری) باشد.کشور ما که با مشکلات اقتصادی مانند کموبد اشتغال پایدار و مولد ، نرخ بالای تورم و سهم اندک فارغ التحصیلان دانشگاهی در مدیریت بنگاه های اقتصادی کوچک و متوسط و بزرگ در بخش خصوص و پایین بودن سهم سرانه فردی از درآمدهای صادرات غیر نفتی ، روبرو می باشد ، هیچ راهی جز تربیت و پرورش کار آفرینان دانش مدار که بتوانند با استفاده از آموخته های علمی و مهارتهای فراگرفته در مراکز ویژه کار آفرینی در محیط های آکادمیک منجر به راه اندازی فعالیت های نو آورانه و بارزش افززوده بالا شوند ، ندارد.