مقاله عنوان فارسی: ملاک و چگونگی به کارگیری تقیه در دوره حضور معصومان علیهم السلام (عنوان عربی: کیفییه ممارسه التقیه عصر حضور المعصومین (ع)) که چکیده‌ی آن در زیر آورده شده است، در بهار ۱۳۹۳ در پژوهش های فقه و حقوق اسلامی (فقه و مبانی حقوق اسلامی) از صفحه ۱۱ تا ۴۴ منتشر شده است.
نام: عنوان فارسی: ملاک و چگونگی به کارگیری تقیه در دوره حضور معصومان علیهم السلام (عنوان عربی: کیفییه ممارسه التقیه عصر حضور المعصومین (ع))
این مقاله دارای ۳۴ صفحه می‌باشد، که برای تهیه‌ی آن می‌توانید بر روی گزینه‌ی خرید مقاله کلیک کنید.
کلمات مرتبط / کلیدی:
مقاله کلیدواژه فارسی: تقیه
مقاله معصوم
مقاله حکومت
مقاله تشیع
مقاله بیان احکام (کلیدواژه عربی: التقیه
مقاله المعصوم (ص)
مقاله الدوله
مقاله التشیع
مقاله بیان الأحکام)

نویسنده(ها):
جناب آقای / سرکار خانم: جعفری هرندی محمد

چکیده و خلاصه‌ای از مقاله:
چکیده فاسی:
تقیه یکی از باورهای شیعه است و در جائی قابل اعمال می باشد که جان یا مال و یا عرض شخص در خطر تعرض دشمن بوده و حفظ آن منوط به اظهار سخن یا عملی بر خلاف موازین مسلم دینی باشد. امامان معصوم نه تنها اجازه داده اند که به این حکم عمل شود بلکه خود بدان عمل نموده تا جائی که پاره ای از روایات متضمن حکم شرعی بر اساس تقیه صادر گشته و لذا نمی تواند مستند حکمی، تحت عنوان سنت، قرار گیرد. از سوئی فقها، بسیاری از روایات مخالف با نظر مشهور و موافق با نظر اهل سنت را حمل بر تقیه کرده و بدان عمل ننموده، در حالی که نظر غیر مشهور منطبق یا مستند به آن روایات می باشد. لذا این سوال؛ به جد، مطرح می شود که چه باعث شده که امام (ع) تقیه نماید، در حالی که شان حضرتش، در مقام بیان احکام و حفظ حوزه دین، چون پیامبر است و پیامیر تقیه نکرده و گرنه نقض غرض می شده؟ فرضیه اثبات شده در پاسخ این پرسش این است که ملاک تقیه با توجه به متن روایات و عمل معصومان (ع) به خطر افتادن موقعیت شیعه در امر حکومت بوده و بنابراین روایاتی را می توان حمل بر تقیه کرد که مربوط به احکام فقهی مرتبط با شوون حاکم باشد و نه هر روایت مخالف با نظر مشهور و موافق با دیدگاه اهل سنت.